Budowla bez prezbiterium, ceglana, na cokole z głazów. Wieża od zachodu, jej dolna część z wzorem w romby z cegły glazurowanej. Wschodni szczyt budynku jest zniekształcony, pięcioczłonowy. Zakrystia od północy, kruchta od południa, a w niej piękne drewniane drzwi z 1400 r.
Wewnątrz płaski drewniany strop. Ołtarz z 1596 r. Ambona z 1719 r. Organy z 1720 r. W kościele były dwa dzwony.
W czasie drugiej wojny światowej w południowo-zachodni narożnik wieży trafił ciężki pocisk. Innych uszkodzeń nie widać.
Po wojnie kościół służył jako magazyn. Do lat 80. podupadł i został opuszczony.
Rok 1990. Dachy wieży i budynku były w stanie awaryjnym, krokwie zbutwiały, mury niszczały. Pod pobiałą prześwitywały średniowieczne freski. Kruchtę rozebrano, ale drewniane drzwi jeszcze wisiały (maj 1990 r.), drewniane ornamenty zachowały się tylko w górnej części. W 1994 r. drzwi przewieziono do Muzeum Historyczno-Artystycznego. Zakrystia z blendami to najlepiej zachowana część kościoła.
W 1994 r. zawalił się dach, a miejscowi mieszkańcy zaczęli rozbierać mury. Zakrystię rozebrano. Do 2000 r. tynk z freskami niemal całkowicie przepadł. W 2010 r. kościół przekazano Rosyjskiej Cerkwi Prawosławnej, żadnych prac remontowych się nie prowadzi.
Zdjęcia na stronie: Bildarchiv Ostpreußen, bildarchiv-ostpreussen.de
Przetłumaczono z języka rosyjskiego przy pomocy AI (Claude, Anthropic), październik 2026 r.
