Ceglana budowla bez prezbiterium, od północy zakrystia ze sklepionym stropem, od zachodu wieża. W narożnikach budynku cztery skośne przypory. Liczne przebudowy z końca XIX wieku mocno zmieniły charakter budowli. W 1702 r. wieżę zniszczyło uderzenie pioruna, a jej górną część odbudowano z drewna. Wejście do wieży jest uskokowe, zamknięte łukiem.
Wewnątrz wszystko jest proste, nawa z niszami. Rzeźbiony ołtarz z 1717 r. Stary krucyfiks przeniesiono za ołtarz, środkową część nastawy wymieniono. Rzeźbiona ambona z 1640 r. Organy z 1854 r. Trzy dzwony.
Miejscowi mieszkańcy twierdzą, że zarówno wieża, jak i sam kościół zostały zniszczone w czasie wojny. Lecz nawet jeśli wieżę zniszczono podczas działań wojennych, dach nawy jeszcze długo pozostawał cały.
Według stanu z 1990 r. mury kościoła, a także wschodni szczyt były całe, a wieża – całkowicie zburzona. Przypory się zachowały. Dachu nie ma. Wewnątrz nawy rosną drzewa i krzewy. W 2000 r. kościół zaczęto rozbierać na cegłę, szczyt i części murów obalono za pomocą traktora. W 2010 r. ruiny przekazano Rosyjskiej Cerkwi Prawosławnej.
Zdjęcia: Bildarchiv Ostpreußen, bildarchiv-ostpreussen.de
Przetłumaczono z języka rosyjskiego przy pomocy AI (Claude, Anthropic), październik 2026 r.
