Dzięki oryginalnej architekturze prezbiterium i wyrazistemu wystrojowi dekoracyjnemu ta ceglana budowla z wydłużonym prezbiterium zamkniętym półkoliście i wieżą od strony zachodniej jest ważnym zabytkiem architektury średniowiecznej na terenie obwodu.
Najstarsza część prezbiterium (1320–1340) stoi na wysokim cokole z głazów z niszą. Nawę zbudowano w latach 1340–1370. Od strony zachodniej – potężna wieża z 1648 r. Nad wejściem do wieży – płyta z napisem. Wnętrze bardzo skromne. Ołtarz z 1680 r. Organy z początku XVIII wieku. Dwa dzwony.
Podczas działań wojennych kościół został uszkodzony. Dziś ścian południowej i północnej praktycznie nie ma. Zachowała się wschodnia część prezbiterium z przyporami do trzech metrów wysokości. Wieża bez dachu, z dwiema potężnymi przyporami; nad pięknym ostrołukowym wejściem do wieży – płyta ze złożoną płaskorzeźbą herbu brandenburskiego. Stary cmentarz się nie zachował. W 2003 r. przy murach kościoła przeprowadzono wykopaliska archeologiczne, a w 2020 r. – czyn społeczny.
Przetłumaczono z języka rosyjskiego przy pomocy AI (Claude, Anthropic), październik 2026 r.
