Co ciekawe, dzisiejsze miasto Polesk (Labiawa) i osiedle Saranskoje (Laukischken) mają tę samą oficjalną datę założenia – 1258 rok. Nie wiąże się ona jednak z zamkiem, lecz ze wzmianką o pruskich wsiach w tym miejscu w układzie o podziale ziem pruskich między zakonem a biskupem.
W latach 70. XIII wieku oba zamki wzniesiono jako umocnienia wałowe z drewnianą zabudową. Na początku XIV wieku zakon zaczął dysponować znacznymi środkami na modernizację swoich umocnień, a nowy przeciwnik – książęta litewscy z oddziałami wzmocnionymi wojownikami z ziem ruskich i Ordy – dobitnie pokazał, że drewniane zamki nie stanowią dla niego poważnej przeszkody. I już w 1327 roku Lauken wzniesiono na nowo w kamieniu. Odtąd zaczął się on wyraźnie różnić od zamku w Labiawie pod względem układu i znaczenia w życiu państwa zakonnego.
Lauken zbudowano jako niewielki zamek stanowiący ¼ pełnego, typowego czworoboku, czyli miał on jedno skrzydło, a prostokątny obrys domykały trzy mury obronne. Zamek miał jedną kwadratową wieżę w narożniku południowo-wschodnim. Aż do sekularyzacji zakonu co jakiś czas wymieniany jest wśród zamków (m.in. w traktacie krakowskim z 1525 roku), jednak nie rozgrywały się wokół niego żadne znaczące wydarzenia.
W czasach księcia Albrechta, częściowo przebudowany na potrzeby cywilne, służył jako dwór myśliwski.
W latach 1581–1584 zamek ponownie przebudowano na rezydencję podmiejską, tym razem gruntownie – z rycerskiego zamku pozostały jedynie piwnice i fundamenty. Pracami kierował nadworny architekt Blasius Berwart.
Pod koniec XIX wieku Lauken nabyła rodzina von Biberstein. Ostatnim właścicielem zamku był Ludwig von Biberstein, uwięziony jako polityczny przeciwnik reżimu nazistowskiego (po naszemu – opozycjonista) i wkrótce znaleziony powieszony w celi.
Po 1945 roku w dawnym majątku w Lauken otwarto szkołę. Tę funkcję zamek pełni do dziś. Nadal zachowały się oryginalne piwnice i fundamenty, a w szkole działa nawet amatorskie muzeum historii zamku Lauken.
Zdjęcia na stronie: Bildarchiv Ostpreußen, bildarchiv-ostpreussen.de, Michaił Ogorodnikow (2021)
Przetłumaczono z języka rosyjskiego przy pomocy AI (Claude, Anthropic), październik 2026 r.
