W XIX wieku zamek jako własność państwowa był wydzierżawiany i szczęśliwie przetrwał do 1945 roku, choć nieco przebudowany. Po zakończeniu II wojny światowej w zamku Schaaken mieścił się dom dziecka dla dzieci niemieckich, zamknięty w 1948 roku. Następnie sam zamek wykorzystywano na mieszkania, a przedzamcze i budynki gospodarcze – na potrzeby rolnicze.
W latach 90. zamek trafił do przewodników turystycznych i wielu mieszkańców Kaliningradu ze zdziwieniem dowiedziało się, że pół godziny jazdy od nich znajduje się zachowany zamek z XIV wieku (w przewodniku podawano rok 1270, ale wtedy zamku murowanego jeszcze nie było).
Zamek był już wówczas mocno nadszarpnięty przez czas i czysto utylitarne traktowanie. Miejscowe władze umieściły w nim zaś przesiedleńców z krajów WNP. Dopiero w 2002 roku, gdy zawaliło się jeszcze kilka ścian i fragmentów dachu, zamek wykupiła osoba prywatna, aby utworzyć na jego terenie kompleks muzealno-historyczny, który istnieje tam do dziś. Niestety, do prawdziwej restauracji nie doszło – odbudowano jedynie fragment muru z kamienia polnego i przeprowadzono prace konserwatorskie, aby zapobiec dalszemu niszczeniu budowli.
W Schaaken zachowały się piwnice i część murów z okresu zakonnego. Działa kompleks muzealny, odbywają się rekonstrukcje turniejów rycerskich, a w pobliżu znajdują się tawerna i serowarnia.
Zdjęcia na stronie: Bildarchiv Ostpreußen, bildarchiv-ostpreussen.de, Michaił Ogorodnikow
Przetłumaczono z języka rosyjskiego przy pomocy AI (Claude, Anthropic), październik 2026 r.
