W 1376 roku książę Kiejstut, który miał wtedy już 79 lat, podszedł z wojskiem pod Taplacken i spalił go, biorąc do niewoli prokuratora zamku i część załogi. Jeszcze w tym samym roku Krzyżacy zaczęli jednak odbudowywać zamek od nowa, tym razem w kamieniu. Po sekularyzacji zakonu w 1530 roku Taplacken przebudowano, po czym wykorzystywano go do celów administracyjnych. Dogodne położenie przy drodze prowadzącej na Litwę i do Rosji sprawiło, że mieściła się tu nie tylko miejscowa administracja, lecz także poczta.
W Taplacken kurierzy zwykle po raz ostatni zmieniali konie przed wjazdem do Królewca.
W XIX wieku Taplacken był wydzierżawiany, a dzierżawcy nieco przebudowali budynek i wznieśli na dziedzińcu ceglane zabudowania. Ogólnie jednak do XX wieku zamek zachował się nieźle. W 1945 roku znalazł się wszakże na linii głównego uderzenia wojsk radzieckich i mocno ucierpiał w czasie wojny. Zniszczeń przysporzył pożar w 1946 roku, wywołany przez kwaterujących w zamku żołnierzy. Od 1948 roku pozostałości zamku służyły jako mieszkania dla kołchoźników. Budowli nikt nie chronił ani nie remontował, w wyniku czego utracono kilka jej fragmentów. W 2007 roku pozostałości zamku otrzymały status zabytku historii i architektury, jednak w 2019 roku obiekt nadal służył jako dom mieszkalny, o czym nakręcono nawet film dokumentalny.
Przetłumaczono z języka rosyjskiego przy pomocy AI (Claude, Anthropic), październik 2026 r.
