Na miejscu pruskiego grodu zakon zbudował zamek Welawa, początkowo z ziemi i drewna. Prusowie oblegli zamek w 1262 roku, ale mimo kilku prób szturmu nie zdołali go zdobyć. Już jednak w 1280 roku zbuntowane pruskie plemiona Jaćwingów zamek Welawa spaliły. Na początku XIV wieku zamek przebudowano w kamieniu, a pod jego murami wkrótce powstała osada, która w 1339 roku otrzymała prawo chełmińskie. Litewscy wojownicy pod wodzą księcia Kiejstuta w 1347 roku spalili zarówno miasto, jak i zamek. O ile miasto odbudowano, o tyle na fundamentach zamku postanowiono wznieść klasztor franciszkanów. W 1517 roku klasztor przeniósł się do Królewca. I choć w Welawie nie pozostał już żaden zakonnik, w 1525 roku, gdy Księstwo Pruskie przechodziło na luteranizm, mieszkańcy Welawy w religijnym uniesieniu zburzyli katolicki klasztor. Był to zresztą bodaj jedyny epizod nietolerancji religijnej w okresie kształtowania się protestantyzmu w Prusach. Teren zwolniony po klasztorze mieszczanie zabudowali domami mieszkalnymi.
Przetłumaczono z języka rosyjskiego przy pomocy AI (Claude, Anthropic), październik 2026 r.
