Kościół jest wzmiankowany po raz pierwszy w 1412 r., lecz zbudowano go w XIV wieku. Charakterystyczna ceglana budowla na wysokim cokole z głazów. Wieża od drugiej kondygnacji jest drewniana, z 1713 r. Przy budowie wieży zasłonięto zachodni szczyt z bardzo ciekawym portalem, nad którym znajduje się okrągła tynkowana blenda z pięknymi profilami, a pod nim fryz z wyobrażeniami ludzkich głów.
Od wschodu – sześcioboczne prezbiterium, do którego od północy dobudowano zakrystię. Od południowej strony kościoła – kruchta.
Wewnątrz nawa główna ma (według A. Boettichera) gładki strop z desek. Według innych informacji – bardzo piękne wydłużone sklepienia krzyżowe, z zamknięciem z 5 boków ośmioboku w prezbiterium (bardzo rzadko spotykane), cienkie żebra, zamiast kapiteli kwadratowe płytki (według relacji naocznych świadków po wojnie strop jednak miał sklepienia krzyżowe). Organy zainstalowano w 1859 r. Trzy dzwony.
Zaraz po II wojnie światowej dwóch górnych kondygnacji wieży już nie było, ale sam kościół praktycznie nie ucierpiał.
Po podziale Prus Wschodnich granica przebiegła samym południowym skrajem wsi, tak że jej większa część przypadła obwodowi królewieckiemu. Cała wieś znalazła się jednak w systemie zapór granicznych.
W 1957 r. kościół jeszcze stał, lecz brak należytej opieki doprowadził do jego dalszego szybkiego niszczenia, do czego z pewnością przyczynili się także ludzie.
Według stanu z 1990 r. była to ruina z zawalonym dachem i zniszczonymi murami. Południowa kruchta całkowicie zniszczona i zasypana tłuczniem. Prezbiterium również zniszczone, widać było tylko część cokołową i fragmenty murów. Zakrystia także zrujnowana, ale zachowały się ściany i widać nasady żeber sklepienia. Dość dobrze zachował się zachodni szczyt, a ponieważ dwie górne kondygnacje wieży są zniszczone, bardzo dobrze widać okrągłe profilowane okno i niewielki fryz z resztkami wyobrażeń ludzkich głów (z dziewięciu zachowało się sześć).
Zachodnie, głęboko profilowane wejście prowadzące z wieży do nawy również dość dobrze się zachowało.
Przy oględzinach wnętrza w murach widać miejsca mocowania empor. Ściana północna zachowała się nieco lepiej niż południowa. Nie znaleziono niczego, co przypominałoby o tym, że strop był sklepiony. Niszczenie trwało nadal, do 2002 r. płaskorzeźby ludzkich głów zostały całkowicie utracone.
Cmentarz jest mocno zniszczony, groby częściowo rozkopane. Most przez strumień rozbity. Z domów zachowały się w większości tylko fundamenty.
Przetłumaczono z języka rosyjskiego przy pomocy AI (Claude, Anthropic), październik 2026 r.
