Na granitowej podmurówce, wyżej cegła w wątku gotyckim. Prosty korpus bez prezbiterium, z przyporami. Od zachodu – trzykondygnacyjna wieża. Portal wejściowy od strony zachodniej jest ostrołukowy, obramowany granitowymi kamieniami. Do budynku od południa dobudowano kruchtę. Po stronie północno-wschodniej – zakrystia. Strona wschodnia ma szczyt schodkowy. W nawie głównej gładki drewniany strop. Ołtarz i ambona z XVII wieku. Wiele obrazów i sprzętów ołtarzowych. Chór organowy pochodzi z XVII wieku. Dzwony z 1842 r.
W czasie II wojny światowej kościół nie ucierpiał.
Od północy dobudowano kryptę. Pod wzgórzem, na którym stoi kościół, znajduje się również kilka splądrowanych i zniszczonych krypt.
Gdy wchodzi się do środka przez wieżę, po prawej i lewej stronie widać kamienne epitafia. Prawe epitafium zostało przebite na początku lat 80. Na ścianach zachowały się średniowieczne freski.
Pod koniec XX w. kościół wykorzystywano jako spichlerz zbożowy. Dach pokryto eternitem, który już się kruszy. Południową kruchtę rozebrano. Portal wieży poszerzono, aby mogły wjeżdżać pojazdy. Od wschodu również przebito ścianę i zamontowano bramę. Sam kościół był w tym okresie podzielony na dwie kondygnacje, na obu przechowywano zboże.
W latach 1993–1995 dawny mieszkaniec miasta Domnau kilkakrotnie przyjeżdżał z Niemiec na urlop i po trochu remontował kościół. Jesienią 2020 roku w kościele i na terenie wokół niego odbyło się kilka czynów społecznych.
Cmentarz wokół kościoła się nie zachował.
Przetłumaczono z języka rosyjskiego przy pomocy AI (Claude, Anthropic), październik 2026 r.
