Eydtkuhnen po raz pierwszy wspomniano w 1557 roku jako osadę Eittkau. Eittkau powstało przy podziale jeszcze starszej wsi (znanej od 1539 roku) na trzy osady, z których jedną było właśnie Eittkau. Około 1600 roku osada po raz pierwszy występuje pod nazwą Eydtkuhnen. Przez Eydtkuhnen biegła stara droga do Kowna (Kaunas), ale podróżni woleli robić ostatni postój przed granicą w lepiej urządzonym Stallupönen (od 1938 roku Ebenrode, Niestierow).
W 1708 roku w Eydtkuhnen pojawiła się pierwsza karczma z zajazdem. Jednak epidemia dżumy, która nastąpiła w latach 1709–1711, doprowadziła do wyludnienia okolicy i zamknięcia karczmy. Otwarto ją ponownie dopiero w 1735 roku.
W XIX wieku Eydtkuhnen był wsią, która od 1818 roku tworzyła gminę wiejską w powiecie Stallupönen. Do 1883 roku wieś należała do parafii Bilderweitschen (od 1938 roku Bilderweiten, Ługowoje).
Kościół w Eydtkuhnen.
15 sierpnia 1860 roku otwarto ostatni w Prusach Wschodnich odcinek Pruskiej Kolei Wschodniej (Preußische Ostbahn), która dotarła do Eydtkuhnen i w istotny sposób wpłynęła na dalsze losy wsi.
Fasada ratusza w Eydtkuhnen przypominała blanki murów moskiewskiego Kremla.
Eydtkuhnen stał się ostatnim dworcem na tej linii przed granicą z Imperium Rosyjskim. Rozstaw europejski przechodził tu w rosyjski – pasażerowie, którzy przeszli kontrolę graniczną, musieli się przesiadać. Ładunki czekało przeładowanie. Jak w większości centrów logistycznych na świecie, część towarów opłacało się sprzedawać na miejscu. Wszystko to sprzyjało powstawaniu firm spedycyjnych, przedstawicielstw handlowych i transportowych, czego skutkiem był rozwój Eydtkuhnen.
W 1871 roku Eydtkuhnen figuruje już jako lokalny ośrodek wiejski (Flecken).
W tym czasie w Eydtkuhnen było 98 domów mieszkalnych, w których mieszkały 432 rodziny i 19 osób samotnych.
24.06.1874 w powiecie Stallupönen utworzono okręg urzędowy nr 1 Eydtkuhnen, w skład którego weszła jedna jedyna gmina wiejska Eydtkuhnen.
W 1883 roku utworzono parafię Eydtkuhnen, choć nie miała ona jeszcze budynku. W 1889 roku w Eydtkuhnen otwarto kościół parafialny, zbudowany według projektu architekta Friedricha Adlera (1827–1905).
Słynny peron dworca Eydtkuhnen.
Pod koniec XIX wieku w Eydtkuhnen oprócz dworca i kantorów handlowych działały również cegielnia i trzy wiatraki.
Młody rowerzysta przed szlabanem na granicy litewskiej.
W 1905 roku, według spisu, w Eydtkuhnen były: kościół luterański, synagoga, główny urząd celny i zwykły urząd celny. Na granicy prowadzono ożywiony handel towarami z Rosji – zbożem, końmi, gęśmi. W 1914 roku zarejestrowanych było tu 46 samych tylko kantorów spedycyjnych.
Już pierwszego dnia I wojny światowej w Eydtkuhnen doszło do incydentu z poddanymi rosyjskimi, którzy wracali pociągami do Rosji. Pasażerów porannego pociągu wysadzono na dworcu i ustawiono do kontroli dokumentów, ale ostatecznie wysłano ich jednak do rosyjskiego miasta granicznego Wierzbołowo (Virbalis, Litwa). Pasażerów wieczornego pociągu po kontroli dokumentów wysłano do Wierzbołowa już pieszo (10 km) i bez gwarancji bezpieczeństwa.
Działania wojenne w Eydtkuhnen rozpoczęły się jeszcze przed faktycznym początkiem operacji wschodniopruskiej armii rosyjskiej. W ramach przygotowań do niej już 3 sierpnia 1914 roku do Eydtkuhnen weszli żołnierze 2. Dywizji Kawalerii chana Nachiczewańskiego.
4 sierpnia na ich wsparcie wyruszyła piechota w sile jednego batalionu 108. Wołżańskiego Pułku. A gdy ci znaleźli się pod niemieckim ostrzałem, do walki włączyli się żołnierze 3. pułku ułanów, który ostatecznie zajął Eydtkuhnen. Następnego dnia (05.08.1914) Niemcy odzyskali kontrolę nad miastem. Ale i oni po ostrzale musieli je opuścić. 14 i 15 sierpnia wojska rosyjskie w Eydtkuhnen odpierały niemieckie ataki, a 17.08.1914 do natarcia przeszła cała 1. Armia rosyjska i Eydtkuhnen znalazł się na rosyjskim zapleczu. W mieście odnotowano masowe przypadki grabieży, odzwierciedlone w rosyjskich dokumentach wpisami o ukaraniu ich uczestników.
Następnym razem wojska przeszły przez Eydtkuhnen w połowie września 1914 roku, podczas odwrotu 1. Armii rosyjskiej P.K. Rennenkampfa. Ostatnie rosyjskie tabory przeszły przez miasto 12.09.1914. W październiku 1914 roku rozpoczęło się natarcie 3. Korpusu gen. N.A. Jepanczina. Eydtkuhnen znów został zajęty przez wojska rosyjskie. 10.02.1915 wycofujące się oddziały rosyjskie ostatecznie opuściły Eydtkuhnen.
Ruiny Eydtkuhnen po I wojnie światowej.
W trakcie walk I wojny światowej Eydtkuhnen został poważnie zniszczony. Odbudowę przeprowadzono z pomocą miasta partnerskiego Wiesbaden.
Hotel „Dwór Rosyjski” (Russischer Hof) w Eydtkuhnen.
Po zakończeniu prac odbudowy w 1922 roku Eydtkuhnen otrzymał status miasta. W 1923 roku Litwa przeszła na rozstaw europejski, w związku z czym w Eydtkuhnen nie trzeba już było przesiadać się ani przeładowywać towarów. Był to czas, gdy do Eydtkuhnen przez Gdańsk i Królewiec kursował bezpośredni pociąg z Berlina, który miał w składzie wagony bezpośrednie Paryż–Ryga.
W 1931 roku w mieście liczono 31 domów mieszkalnych i 1616 budynków gospodarczych. W latach przedwojennych w Eydtkuhnen działały szkoła średnia, ludowa i zawodowa, szpital, urząd pocztowy, urząd celny, elektrownia, młyn, mleczarnia i wytwórnia wody mineralnej.
18 października 1944 roku Eydtkuhnen zdobyły oddziały 5. Armii (gen. płk N.I. Kryłow).
W zdobyciu miasta uczestniczyli również żołnierze 83. Gwardyjskiej Dywizji Strzeleckiej (gen. mjr A.G. Masłow) 11. Armii Gwardii.
25.07.1947 Eydtkuhnen przemianowano na Czernyszewskoje. Wtedy też utworzono sielsowiet czernyszewski rejonu niestierowskiego. Dworzec i stacja Eydtkuhnen zostały zniszczone podczas działań wojennych i w czasach radzieckich ich nie odbudowano. Ogólnie życie osiedla Czernyszewskoje w latach radzieckich wiązało się ze stacjonującą w nim jednostką wojskową i zarządem okolicznych kołchozów. W osiedlu działał też szpital psychiatryczny.
Wjazd do Czernyszewskoje ulicą Oziornaja (2022).
W 2003 roku rozpoczęto budowę stacji Czernyszewskoje, którą oddano do eksploatacji dopiero 2 października 2017 roku.
Dworzec w Czernyszewskoje (2022).
W sierpniu 2009 roku otwarto drogowe przejście graniczne „Czernyszewskoje”. Od 2019 roku stacja Czernyszewskoje przyjmuje także pociągi pasażerskie. W 2022 roku zlikwidowano obwodowy szpital psychiatryczny nr 5. Pacjentów przeniesiono do szpitala nr 2 w osiedlu Pribrieżnyj w granicach administracyjnych Kaliningradu. Obecnie (2023) w osiedlu Czernyszewskoje działają szkoła średnia, punkt felczersko-położniczy i urząd pocztowy.
Liczba ludności: 1557 – 125, 1785 – 40, 1867 – 1996, 1871 – 2365, 1875 – 3253, 1880 – 3318, 1885 – 3281, 1890 – 3347, 1900 – 3707, 1905 – 5036, 1910 – 5539, 1925 – 6077, 1933 – 5679, 1939 – 4932, 1946 – 100, 1947 – 336, 1989 – 1205, 2002 – 1196, 2010 – 1139, 2011 – 1146 mieszkańców.
Struktura ludności Eydtkuhnen w 1871 roku: chrześcijanie ewangelicy – 2059, katolicy – 76, inni chrześcijanie – 29, wyznawcy judaizmu – 201, dzieci do 10 lat – 718, umiejący czytać i pisać – 1491 (92%), niewidomi – 2, głuchoniemi – 3, umysłowo chorzy – 3.
Struktura ludności Eydtkuhnen w 1925 roku: chrześcijanie ewangelicy – 5549, katolicy – 194, wyznawcy judaizmu – 147, ateiści – 7.
Znani ludzie urodzeni w Eydtkuhnen
Marie Madeleine (1881–1944), właśc. Gertrud Marie Madeleine baronowa von Puttkamer, z domu Günter, niemiecka pisarka i poetka, autorka opowiadań i utworów dramatycznych, a także wierszy, w tym erotycznych.
Wilhelm Gaerte (1890–1958), niemiecki historyk i filozof, doktor nauk, ostatni dyrektor Muzeum „Prussia” (od 1925 roku), w latach 1925–45 redaktor czasopisma „Prussia”, przewodniczący Towarzystwa Starożytności „Prussia”.
Felix Bressart (1892–1949), niemiecki aktor teatralny i filmowy, wystąpił w 64 filmach. Po dojściu nazistów do władzy przebywał na emigracji w różnych krajach, z których ostatnim były USA. Grał w Hollywood (37 filmów).
Friedrich Welter (1900–84), niemiecki kompozytor i krytyk muzyczny.
Herbert Kirrinnis (1907–77), doktor medycyny i filozofii, historyk regionalny Prus Wschodnich, autor licznych prac z historii okręgów Gumbinnen (Gusiew) i Olsztyn / Allenstein (Polska). Autor badań nad historią Eydtkuhnen (Czernyszewskoje), Ragnety / Ragnit (Niemen), Schirwindt (Kutuzowo), Gumbinnen i Gołdapi / Goldap (Polska).
Zdjęcia na stronie: Bildarchiv Ostpreußen, bildarchiv-ostpreussen.de, współczesne zdjęcia Michaiła Ogorodnikowa.
Przetłumaczono z języka rosyjskiego przy pomocy AI (Claude, Anthropic), październik 2026 r.
