Kościół parafialny bez prezbiterium, wieża – od zachodu. Z czasów zakonnych pozostały tylko wieża z pięknym ostrołukowym granitowym portalem (wejściem), a także cokół i część ściany wschodniej z głazów.
Przekątne przypory w narożnikach budynku. Wieża miała dach namiotowy. W latach 1854–55 kościół przebudowano według planu architekta ze szkoły Karla Friedricha Schinkla – masywnymi drewnianymi słupami podzielono go na trzy nawy. Poziomy strop dzieliły leżące belki. Ołtarz i ambona nad nim również w stylu Schinkla. Organy z 1864 r.
Kościół miał dwa dzwony i rzeźbione drewniane figury świętych o wysokości 0,5–1 m, roboty norymberskiej (na zdjęciu wyżej).
Miejscowi mieszkańcy przypuszczają, że górną część wieży rozbito w czasie drugiej wojny światowej. Ceglane mury rozebrano później na potrzeby gospodarcze.
Stan z sierpnia 1988 r.: zachowała się wieża bez dachu i widoczny był cokół z głazów. Do 2002 r. stan obiektu nie zmienił się na lepsze.
Cmentarz wokół kościoła się nie zachował. W 2010 r. ruiny przekazano Rosyjskiej Cerkwi Prawosławnej, ale żadnych prac remontowych się nie prowadzi.
Zdjęcia na stronie: Bildarchiv Ostpreußen, bildarchiv-ostpreussen.de
Przetłumaczono z języka rosyjskiego przy pomocy AI (Claude, Anthropic), październik 2026 r.
