Kruchta miała piękny szczyt. Południowa ściana kościoła była całkowicie pozbawiona okien, ponieważ pełniła funkcję muru miejskiego. Od zachodu masywna wieża wyrasta bezpośrednio z bryły kościoła i tylko z tej strony znajdują się przypory. Wnętrze nakrywa drewniany, malowany strop.
Ambona i ołtarz pochodzą z 1729 r. Organy zbudował Mosengel z Królewca w 1690 r. Naczynia i sprzęty liturgiczne z XVI–XVIII wieku.
W 1914 r. kościół został uszkodzony podczas działań zbrojnych I wojny światowej, później jednak go odbudowano. II wojna światowa oszczędziła tę świątynię i do 1961 r. była ona w niemal idealnym stanie.
Potem wszystko potoczyło się jak zwykle: dachówka uległa uszkodzeniu, więźba zbutwiała, a dach i część wschodniego szczytu runęły (w latach 70.). Szczyt nad kruchtą zniszczono w 1988 roku. Zaczął się rozpadać ceglany mur.
W 1990 r. zachowały się jedynie wieża i mury kościoła, a częściowo także kruchta i zakrystia. Od południowego zachodu dobudowano punkt skupu butelek. Pod koniec lat 90. kościół za niemieckie pieniądze zakonserwowano. Na wieży wyremontowano dach i urządzono taras widokowy. W 2008 r. dach wieży znów nie nadawał się do użytku, a ruiny kościoła pozostawały opuszczone.
W 2020 r. w miejscowości Żeleznodorożnyj rozpoczął się zakrojony na wielką skalę remont kapitalny zasobów mieszkaniowych. Do miejscowego kościoła budowniczowie świetlanej przyszłości dotarli dopiero w 2025 r. W 2026 roku w nawie otwarto wystawę ikon z XVIII–XIX w. z prywatnej kolekcji Andrieja Bałyki.
Przetłumaczono z języka rosyjskiego przy pomocy AI (Claude, Anthropic), październik 2026 r.
