Od wschodu i zachodu piękne schodkowe szczyty; dzwon wisiał w górnej części zachodniego szczytu, wieży nie było. Wysokie wnętrze miało wzdłuż ścian empory (galerie balkonowe). Ambona i ołtarz były połączone. Ze starego kościoła pozostało kilka drewnianych figur. W 1851 r. stare organy wyremontowano i odnowiono.
W czasie II wojny światowej ten rejon nie został objęty działaniami wojennymi. I kiedy w 1948 r. przyjechali tu pierwsi przesiedleńcy, kościół i osada były całe. W kościele sprawne były nawet organy.
Pierwszym przewodniczącym rady wiejskiej był Piotr Arsientjewicz Czerniuk. Na jego polecenie na początku lat 50. zaczęto rozbierać kościół na cegłę, z której planowano zbudować jakieś stodoły. Kościół rozebrano aż do ściany wschodniej. Jednak ułożona cegła nigdy nie została wykorzystana, lecz mieszkańcy rozkradli ją na potrzeby gospodarskie.
Na początku 1990 roku kołchoźnicy z Gołowkina kontynuowali ostateczne niszczenie kościoła, pozyskując cegłę na budowę piwnic. Rozbiórka szła jednak bardzo opieszale.
W październiku 1990 roku z kościoła zachowała się ściana wschodnia i przybudówka ołtarzowa. Stary przedwojenny cmentarz jest nadal używany zgodnie z przeznaczeniem, ale cały zarósł krzewami i drzewami. Zachowały się tu jeszcze dawne niemieckie nagrobki.
Zdjęcia na stronie: Bildarchiv Ostpreußen, bildarchiv-ostpreussen.de
Przetłumaczono z języka rosyjskiego przy pomocy AI (Claude, Anthropic), październik 2026 r.
