Groß Kuhren założono w 1400 roku, choć rybacka wieś Pella istniała na miejscu osady już wcześniej. W 1404 roku wzmiankowana jest jako Kuwrendorf, następnie do 1563 r. jako Couhren. Od połowy XIX w. Groß Kuhren jest popularnym miejscem turystyki dzięki otaczającym je pięknom przyrody.
W 1785 roku Groß Kuhren klasyfikowano jako wieś królewską / Königlich Dorf z 48 gospodarstwami domowymi. Do 1818 r. we wsi nadal było 48 gospodarstw, ale wzmiankowana jest ona jako „chłopska” / Bauer-Dorf.
W XIX w. Groß Kuhren było wsią, która od 1818 roku tworzyła gminę wiejską w powiecie Fischhausen (Primorsk, od 1939 r. część powiatu Sambia / Samland). Do 1913 r. wieś należała do parafii Heiligenkreutz (Krasnotorowka). W 1871 roku w Groß Kuhren były 72 domy mieszkalne, w których mieszkała 131 rodzina i 4 kawalerów. 13.06.1874 gminę wiejską Groß Kuhren włączono do nowo utworzonego okręgu urzędowego Groß Kuhren.
Plaża w Groß Kuhren.
Na początku XX w. Groß Kuhren otrzymuje status kurortu. W 1913 roku w Groß Kuhren zbudowano własny kościół. Od 1939 r. otwarto ruch kolejowy na linii Cranz–Pillau (Zielenogradsk–Bałtijsk), na której w Groß Kuhren zbudowano dworzec. Przed II wojną światową Groß Kuhren liczyło 130 budynków.
Wiejski pejzaż z kościołem w Groß Kuhren.
Po raz pierwszy Groß Kuhren zdobyła 03.04.1945 2 kompania pistoletów maszynowych z 271 samodzielnego zmotoryzowanego batalionu specjalnego przeznaczenia (mjr gw. A. Kobylinski). Jednak już 04.04.1945 zostało odbite przez wojska niemieckie. Ponownie zdobyła je Armia Czerwona 15.04.1945.
17.11.1947 Groß Kuhren przemianowano na osiedle Primorje.
Początkowo weszło w skład jantarskiej rady wiejskiej rejonu primorskiego (od 1963 r. zelenogradskiego). W 1951 roku stało się ośrodkiem utworzonej primorskiej rady osiedlowej. W 1955 roku w Primorju było 87 domów. W czasach radzieckich w Primorju istniał kołchoz rybacki. Pod koniec lat 90. w osadzie było około 240 domów.
Zabytki i atrakcje: kościół (1913), przedwojenne domy mieszkalne, pomnik Lenina, wąwozy Rosenschlucht i Morgenschlucht, góra Zipfelberg — najwyższy punkt wybrzeża bałtyckiego w Sambii (54,1).
Liczba ludności: 1818 – 320, 1830 – 278, 1867 – 592, 1871 – 616, 1885 – 650, 1905 – 516, 1910 – 575, 1919 – 718, 1925 – 695, 1933 – 705, 1939 – 844, 1979 – 745, 1989 – 705, 2002 – 848, 2010 – 954, 2012 – 958, 2014 – 1019, 2015 – 1008, 2016 – 1013, 2017 – 1097 mieszkańców.
Struktura ludności Groß Kuhren w 1871 r.: chrześcijanie ewangelicy – 611, katolicy – 1, żydzi – 4, dzieci poniżej 10 lat – 140, umiejący czytać i pisać – 336 (71%).
Okręg urzędowy Groß Kuhren
13.06.1874 w powiecie Fischhausen utworzono okręg urzędowy (Amtsbezirk) nr 40 Groß Kuhren, w skład którego weszło pięć gmin wiejskich: Alt Katzkeim (Tołbuchino), Groß Kuhren (Primorje), Mandtkeim (Majskij), Neu Katzkeim (Barkasowo) i Schalben (Orechowo). Mieszkańcy Neu Kuhren pełnili funkcję zarządcy okręgu urzędowego w latach 1919–21 (starszy nauczyciel Schilfert) i od 1931 r. (murarz Karl Fischer).
Najpóźniej w 1908 r. gminę Neu Katzkeim (Barkasowo) rozwiązano, a samą wieś włączono do leśnego okręgu dworskiego Warnicken, Forst (Lesnoje), którego część znajdowała się odtąd w okręgu urzędowym Groß Kuhren.
17.10.1928 gmina Mandtkeim (Majskij) weszła w skład gminy wiejskiej Schalben (Orechowo). 01.12.1928 część leśnego okręgu dworskiego Warnicken, a mianowicie wieś Neu Katzkeim (Barkasowo), została włączona do gminy wiejskiej Alt Katzkeim (Tołbuchino). Tym samym okręg urzędowy Groß Kuhren składał się z trzech gmin wiejskich: Alt Katzkeim (Tołbuchino), Groß Kuhren (Primorje) i Schalben (Orechowo); do 1945 r. jego skład już się nie zmieniał.
Współczesne zdjęcie (na samej górze): Michaił Ogorodnikow.
Przetłumaczono z języka rosyjskiego przy pomocy AI (Claude, Anthropic), październik 2026 r.
