W 1550 roku właścicielem majątku był rusznikarz von Foller, który w 1570 roku otrzymał dyplom szlachecki. W 1713 r. gospodarzem został Jakob Lexdehn. W 1785 roku jako właściciel wzmiankowany jest von Didenburg, a ok. 1900 r. majątek nabył wynalazca Georg Knorr (1859–1911).
W 1785 roku Groß Mischen klasyfikowano jako majątek szlachecki (adelich Gut) z 11 gospodarstwami domowymi. Majątek należał do parafii Wargen / Wargen (Kotielnikowo) i wchodził w skład powiatu Schakenschen. Do 1818 r. liczba gospodarstw domowych pozostała bez zmian, natomiast status osady zmienił się na folwark szlachecki (adliches Vorwerk).
W drugiej połowie XIX w. Groß Mischen był majątkiem rycerskim (Rittergut), tworzącym od 1867 roku obszar dworski (Gutsbezirk) w powiecie Fischhausen (Primorsk; w 1939 r. włączony do powiatu sambijskiego / Landkreis Samland). Majątek nadal należał do parafii Wargen (Kotielnikowo).
W skład obszaru dworskiego do 1871 r. wchodziły także folwarki: Klein Mischen (54°49'48'' N 20°24'42'' E), Perkuiken (54°49'24'' N 20°26'31'' E). Co ciekawe, folwark Perkuiken w XVIII–XX w. należał do innej parafii – Rudau / Rudau (Mielnikowo). W 1871 roku w obszarze dworskim Groß Mischen było 11 domów mieszkalnych. Przy tym w samym majątku Groß Mischen znajdowało się osiem domów, dwa domy przypadały na folwark Perkuiken, a jeden należał do folwarku Klein Mischen. 13.06.1874 obszar dworski Groß Mischen włączono do nowo utworzonego okręgu urzędowego (Amtsbezirk) Groß Mischen. Do tego czasu w skład obszaru dworskiego Groß Mischen weszły folwarki Backenfeld (Kuznieckoje) i Zielkeim (Pietrowo), przy czym w różnych dokumentach te dwa folwarki figurowały jako samodzielny obszar dworski Zielkeim. Ostatecznie kwestię tę rozstrzygnięto dopiero 04.06.1907, kiedy oficjalnie potwierdzono samodzielny status majątku Zielkeim z folwarkiem Backenfeld.
W 1879 roku majątek posiadał 737 ha ziemi (11. pozycja wśród 140 obszarów dworskich powiatu), wpływy z podatku od nieruchomości wyniosły 6635 marek (22. miejsce w powiecie). Do 1885 roku posiadłości ziemskie Groß Mischen powiększyły się do 747 ha, z czego grunty orne stanowiły 385 ha, łąki – 102 ha, lasy – 65 ha. W 1885 roku w obszarze dworskim było 11 domów (8 domów w majątku Groß Mischen, 1 – w Klein Mischen, 2 – w Perkuiken), mieszkały w nich 32 rodziny.
Do 1895 roku obszar dworski Groß Mischen praktycznie się nie zmienił: figurowało w nim 10 domów mieszkalnych i budynek szkoły, w domach tych mieszkało 29 rodzin. Tak jak wcześniej, z tej liczby domów dwa znajdowały się w Perkuiken, jeden – w Klein Mischen.
Do 1905 r. liczba domów mieszkalnych w majątku Groß Mischen zmniejszyła się do sześciu, w folwarkach Perkuiken i Klein Mischen ich liczba pozostała bez zmian (odpowiednio 2 i 1). Mimo że łączna liczba domów mieszkalnych w obszarze dworskim zmalała do dziewięciu, liczba zamieszkujących rodzin wzrosła do 33, a jeszcze jedna osoba mieszkała w Groß Mischen bez rodziny. Nadal rosła też liczba mieszkańców majątku. W 1905 roku wpływy z podatku od nieruchomości w przeliczeniu na 1 ha ziemi wyniosły 8,95 marki, co było o prawie 10% poniżej średniej dla obszarów dworskich powiatu Fischhausen.
Wynalazca Georg Knorr i jego dzieło.
Na szczególną wzmiankę zasługuje ówczesny właściciel majątku Georg Knorr. Był on wynalazcą tzw. „szybkodziałającego hamulca Knorra”, stosowanego w transporcie kolejowym, a także innych mechanizmów i urządzeń kolejowych. Hamulec ten pozwolił na początku XX w. zwiększyć maksymalną prędkość pociągów towarowych z 45 km/h do 90 km/h.
Rysunki techniczne, które przyniosły sławę i pieniądze właścicielowi Groß Mischen.
Ponadto Knorr udoskonalił szereg innych systemów hamulcowych. W 1893 roku wykupił firmę „Carpenter i Schulze” / Carpenter & Schulze i w 1905 roku przekształcił ją w spółkę „Knorr-Bremse” / Knorr-Bremse GmbH. Firma ta istnieje do dziś i jest największym producentem hamulców kolejowych oraz układów hamulcowych dla ciężkiego transportu samochodowego (50% rynku światowego), mając ponad 100 przedstawicielstw w 30 państwach. Imieniem Georga Knorra nazwano dwie ulice i plac w Berlinie oraz ulicę w Monachium. Układy hamulcowe firmy „Knorr-Bremse” zamontowano między innymi w naszych pociągach „Sapsan” i „Łastoczka”.
30.09.1928 obszar dworski Groß Mischen zlikwidowano i połączono z obszarami dworskimi Waldhausen (Pieriesleski) i Zielkeim (Pietrowo) w nową gminę wiejską Groß Mischen.
W 1932 roku majątek Groß Mischen wraz z należącymi do niego folwarkami dysponował 748 ha ziemi, z czego grunty orne stanowiły 380 ha, łąki – 173 ha, pastwiska – 74 ha, las – 100 ha, nieużytki – 14 ha, wody – 27 ha. W gospodarstwie było 60 koni, 250 sztuk bydła (w tym 100 krów), 23 owce, 100 świń. Wartość majątku szacowano na 364 000 marek, jego właścicielką była pani Kleppe.
Od maja do sierpnia 1941 roku w pobliżu majątku Groß Mischen działała szkoła wywiadu, w której szkolono agentów spośród emigrantów z Rosji, Polaków i Czechów do przerzutu do ZSRR.
Okręg urzędowy Groß Mischen
13.06.1874 w powiecie Fischhausen utworzono okręg urzędowy nr 19 Groß Mischen, w skład którego weszły dwie gminy wiejskie: Pojerstieten (od 1906 Elchdorf, Kulikowo) i Rosignaiten (Otkosowo), a także 5 obszarów dworskich: Auschlacken (Aleksiejewka), Brasnicken (Wołoszyno), Groß Mischen (Pietrowo), Parschwitz (54°50'17'' N 20°19'40'' E) i Waldhausen Waldhausen (Pieriesleski). 04.06.1907 z obszaru dworskiego Groß Mischen wydzielił się obszar dworski Zielkeim / Zielkeim (Pietrowo). 30.09.1928 obszary dworskie Groß Mischen (Swobodnoje), Waldhausen (Pieriesleski) i Zielkeim (Pietrowo) połączono w nową gminę wiejską Groß Mischen. Obszar dworski Brasnicken wszedł w skład gminy wiejskiej Rosignaiten (Otkosowo). Obszar dworski Parschwitz włączono do gminy wiejskiej Elchdorf (Kulikowo). Okręg urzędowy Groß Mischen składał się odtąd z trzech gmin wiejskich: Groß Mischen (Pietrowo), Elchdorf (Kulikowo) i Rosignaiten (Otkosowo); w późniejszym okresie jego skład się nie zmieniał.
05.07.1950 Groß Mischen przemianowano na osiedle Swobodnoje. W 1955 roku w osiedlu były trzy domy, działała chołmogorowska szkoła podstawowa. W 1969 roku szkołę przeniesiono z osiedla Swobodnoje do Pietrowa. W 2011 roku w osiedlu zarejestrowane były 24 gospodarstwa.
Po 2010 r. w osiedlu rozwinęło się masowe budownictwo jednorodzinne. W 2025 roku w Swobodnoje jest 70 ewidencjonowanych domów mieszkalnych i budynków użyteczności publicznej, działają sekcja jeździecka sportowej szkoły rezerwy olimpijskiej dla dzieci i młodzieży w pięcioboju nowoczesnym z ujeżdżalnią, pensjonat i sklep spożywczy.
Dynamika liczby ludności: 1818 – 92, 1871 – 142, 1885 – 107, 1895 – 96, 1905 – 142, 1982 – 60, 2002 – 68, 2010 – 66, 2011 – 70, 2012 – 69 mieszkańców.
Dynamika liczby ludności obszaru dworskiego i gminy Groß Mischen: 1867 – 189, 1871 – 219, 1885 – 173, 1895 – 179, 1905 – 218, 1910 – 223, 1925 – 496, 1933 – 547, 1939 – 695 mieszkańców.
Struktura ludności obszaru dworskiego Groß Mischen w 1871: ewangelicy – 218, katolicy – 1, dzieci do 10 lat – 49, umiejący czytać i pisać – 156 (88%).
Struktura ludności osiedla Swobodnoje w 2011: mężczyźni – 31, kobiety – 39, dzieci – 17 (w tym 12 uczniów), emeryci – 7, osoby z niepełnosprawnością – 2.
Dynamika liczby ludności Perkuiken: 1818 – 25, 1871 – 40, 1885 – 40, 1895 – 47, 1905 – 39 mieszkańców.
Dynamika liczby ludności Klein Mischen: 1818 – 20, 1871 – 37, 1885 – 26, 1895 – 36, 1905 – 37 mieszkańców.
Zdjęcia z archiwum autora.
Przetłumaczono z języka rosyjskiego przy pomocy AI (Claude, Anthropic), październik 2026 r.
