Prostokątna, szeroka budowla z cegły, otynkowana, z wieżą, którą przebudowano w 1705 r. W 1747 r. kościół spłonął od uderzenia pioruna. W latach 1748–1753 budowano nowy kościół z wykorzystaniem starych murów. Smukłe, ażurowe zwieńczenie wieży zbudowano w 1775 r.
Wnętrze było trójnawowe, pięcioprzęsłowe, ze sklepieniami krzyżowymi wspartymi na doryckich kolumnach z wapienia. Z emporami po bokach.
Były tu portrety pastorów z XVII i XVIII wieku, wśród nich: Christiana Kalaua (1692 r.), Chr. Heiligendörfera (1686 r.) i L.J. Porscha (1757 r.). Naczynia ołtarzowe prawie w całości były dziełem królewieckich złotników. Chrzcielnica z 1689 r., mosiężna; misa chrzcielna z 1729 r. Utrzymane w stylu rokoko. Ołtarz z 1766 r., na obrazie ołtarzowym przedstawiono chrzest. Konfesjonał i ambona z 1765 r.
Ołtarz kościoła Haberberg.
Organy wykonał Adam Casparini; uchodziły one za jedne z najlepszych w ówczesnych Prusach Wschodnich. Odnowiła je w 1902 r. firma Wilhelma Sauera z Frankfurtu nad Odrą.
W czasie I wojny światowej gmina kościelna Haberberg straciła swoje stare dzwony z brązu i dopiero w 1920 r. otrzymała trzy nowe, odlane ze stali.
Ruiny kościoła Haberberg, zniszczonego w czasie II wojny światowej, przetrwały, stopniowo niszczejąc, do końca lat 50. Następnie, na początku lat 60., kościół został ostatecznie rozebrany wraz z przylegającym do niego cmentarzem, z którego czaszki przez jakiś czas leżały wzdłuż torów tramwajowych, a potem wywieziono je w nieznanym kierunku. Na miejscu dawnego kościoła z cmentarzem zbudowano kino „Oktiabr”. Obecnie centrum kultury.
Przetłumaczono z języka rosyjskiego przy pomocy AI (Claude, Anthropic), październik 2026 r.
