Legenda opowiada, że przybył kiedyś nad brzegi Wisły z dalekich stron olbrzym Haffo. Był piękny i postawny, ale słynął jako zuchwały rozbójnik – samo jego imię budziło w ludziach strach. Haffo osiadł na jednej z wysp w ujściu Wisły. A jego sąsiadem okazał się książę, wódz plemienia. Wielu ludzi przysięgło mu wierność: rybacy, myśliwi, rolnicy. Książę był i znamienity, i bogaty. Ale jego największym skarbem była piękna córka imieniem Tiege. Świętą – Jasną – nazywali ją ludzie. Wielu zalotników starało się o jej rękę, lecz ojciec wszystkim odmawiał, zazdrośnie strzegąc przed wszystkimi swojej jasnej Tiege.
Gdy Haffo po raz pierwszy ujrzał jej jasne włosy i ogromne niebieskie oczy, jego nowa ojczyzna rozkwitła dla niego wszystkimi barwami tęczy. Cóż go obchodziła drobna, samolubna miłość jej ojca? Chciał tej kobiety!
Pewnego razu Tiege poszła do źródła po wodę. Napełniła gliniany dzban po brzegi, z wysiłkiem podniosła go na ramię i pospieszyła z powrotem. Wtedy właśnie zauważył ją Haffo, wracający z polowania. Niewiele myśląc, rzucił się olbrzymimi krokami, by zastąpić dziewczynie drogę i ją dogonić.
Gdy Tiege zobaczyła ścigającego ją olbrzyma, w strachu rzuciła się przed siebie, gdzie oczy poniosą. W rozpaczy biegła przez las, nie zważając na drogę i zupełnie zapomniawszy o dzbanie, z którego chlustała woda. Tiege wybiegła na brzeg zalewu i tu straszny olbrzym ją dopadł.
Bez namysłu dziewczyna rzuciła się z urwiska do wody, przedkładając śmierć nad hańbę. Szalony olbrzym skoczył za nią – i znalazł niechlubny koniec w morskiej otchłani. A Tiege wyciągnął z fal rybak, który przypadkiem znalazł się w pobliżu w swojej łodzi.
Tam, gdzie dziewczyna w strachu biegła przez leśną gęstwinę, rozlewając wodę ze swego dzbana, płynie odtąd niewielka rzeczka. Ludzie dali jej imię Tiege. A wody, które na zawsze zamknęły się nad olbrzymem Haffo, nazywają się Frisches Haff, czyli Zalew Wiślany. I do dziś przyjmuje on w siebie jasną rzeczkę Tiege.
Tak oto połączyli się na zawsze, Tiege i Haffo!
PRZYPISY TŁUMACZKI
1. Tiege (niem.: Tiege) – rzeka w północnej Polsce, Tuja. Dawniej nazywano tak tylko dolny bieg rzeki, do miejscowości Nowy Dwór Gdański /Nowy Dwor Gdanski (niem. Tiegenhof)/. Górny bieg rzeki nosił nazwę Święta (Swieta).
● Od redakcji: Przeczytajcie na VisitPrussia.com wywiad z tłumaczką baśni niemieckich, a zwłaszcza pruskich, naszą stałą autorką Tatianą Koliwaj, która prowadzi własnego bloga, gdzie opublikowano niezliczone mnóstwo innych przypowieści, legend i baśni w jej przekładach.
Przetłumaczono z języka rosyjskiego przy pomocy AI (Claude, Anthropic), październik 2026 r.
