Biskup sambijski Jakub założył tu w 1353 r. „Kościół Świętego Krzyża u Sudawów”. Nazwa ta przypomina o przesiedleniu w te strony 1600 Sudawów (Sudowów lub, jak ich jeszcze nazywano, Jaćwingów) w 1258 r. Kościół jest ceglany, na fundamencie z głazów. Kwadratowa wieża kryta dachówką karpiówką, nad nią wiatrowskaz z 1855 r. Nawa, prosto zamknięte prezbiterium, zakrystia od południa.
W 1767 r. kościół spłonął od uderzenia pioruna. W 1768 r. został odbudowany. W 1833 r. piorun ponownie uderzył w kościół i go podpalił. W 1837 r. zamontowano piorunochron. Portal przy wieży jest gotycki. Obok dwie przypory sięgające dachu. Wiatrowskaz na dachu prezbiterium z 1767 r. Ołtarz i ambona są połączone. Organy z 1832 r. (?). Dzwony z 1789 i 1839 r. (?).
Po zakończeniu wojny kościół był nienaruszony. Pod koniec lat 40. używano go jako suszarni zboża.
W tym samym okresie miejscowi mieszkańcy zrzucili duży dzwon. Oddano go na złom. Ołtarz był wtedy jeszcze cały. Po 1950 r. rozebrano organy, a kościół zaczął służyć jako klub. Jednak z braku opieki budynek niszczał i klub trzeba było zamknąć. Pod koniec lat 60. miejscowa młodzież podpaliła kościół, który płonął przez pięć dni. Po pożarze rozebrano mury.
Pozostał tylko narożnik wieży o wysokości nie większej niż metr. Cmentarz się nie zachował.
Zdjęcia na stronie: Bildarchiv Ostpreußen, bildarchiv-ostpreussen.de
Przetłumaczono z języka rosyjskiego przy pomocy AI (Claude, Anthropic), październik 2026 r.
