W 1650 r. na wzgórzu koło wsi rozpoczęto budowę kościoła, którą ukończono w 1670 r. W 1727 r. w kościół uderzył piorun i budowla spłonęła. Ostatni kościół ewangelicki uroczyście konsekrowano w pierwszą niedzielę po Bożym Narodzeniu w 1740 r. (według W. Hubatscha) lub w 1754 r. (według A. Boettichera). Zbudowano go z głazów narzutowych; z zewnątrz był bardzo prosty. Wieża była wysoka, pięciokondygnacyjna. Budynek kościoła miał po bokach po pięć okien w łukach odcinkowych. Zakrystia od wschodu. Nawa środkowa ze sklepionymi stropami, boczne – z płaskimi. Sprzęty liturgiczne (chrzcielnica, kielich, patena, łyżeczka itd.) z XVIII wieku. Ołtarz i ambona były połączone.
Organy dzieła Caspariniego zainstalowano w 1757 r., a odnowiono w 1936 r. Kościół miał trzy dzwony.
Po zakończeniu działań wojennych II wojny światowej na terenie Prus Wschodnich kościół i osada były zupełnie nienaruszone. Kościół długo wykorzystywano na potrzeby gospodarcze. Dla wygody od południa i północy wybito kwadratowe wrota. Kruchty od północy i południa rozebrano. Okna zamurowano, pozostawiając jedynie niewielkie nisze. Dach pokryto eternitem. Dachówka i więźba wieży niszczały. Zachowały się niewielka zakrystia i południowa brama. W 1995 r. kościół spłonął; zostały tylko mury kościoła i wieży.
Zdjęcia na stronie: Bildarchiv Ostpreußen, bildarchiv-ostpreussen.de.
Przetłumaczono z języka rosyjskiego przy pomocy AI (Claude, Anthropic), październik 2026 r.
