Najstarszą częścią jest prezbiterium, z około 1400 r. Nawa i wieża pochodzą z XV wieku. Przez wieżę wchodzi się do nawy, składającej się z trzech przęseł ze sklepieniami gwiaździstymi. Za ostrołukowym łukiem tęczowym stał średniowieczny krucyfiks. Piękne duże okna są profilowane z zewnątrz i od wewnątrz. Ambona z 1698 r. Cynowy żyrandol z XVII wieku. Sprzęty ołtarzowe z XVII wieku.
Po 1945 r. kościół był cały. Służył jako klub, potem jako suszarnia zboża. Pod koniec lat 60. został porzucony. Ale do 1975 r. pozostawał jeszcze nienaruszony.
Później, gdy dzieci rozpaliły ognisko wewnątrz kościoła, wybuchł pożar. Dach prezbiterium spłonął, część sklepienia się zawaliła. Dach nawy jest zniszczony, ale sklepienia się zachowały. Zachował się też uchwyt, na którym wisiał żyrandol. Wieża została bez hełmu. Kruchta od północy niszczała. Z zakrystii pozostały tylko fragmenty murów.
Na północnej ścianie znajduje się interesujący pomnik poległych w I wojnie światowej w postaci żołnierza przyciskającego do piersi hełm, bez głowy. Oderwano ją, gdy miejscowi, zaczepiwszy rzeźbę liną, próbowali zrzucić ją na ziemię za pomocą traktora.
W latach 1996–1998 za niemieckie pieniądze przeprowadzono fatalną konserwację. Rok później zaczęły się kruszyć zakonserwowane przypory i inne elementy kościoła. W 2004 r. ponownie przeprowadzono prace konserwatorskie tego, co już zakonserwowano.
W latach 20. XXI wieku w wieży kościoła za pomocą serii tablic informacyjnych przedstawiono historię luteranizmu.
Zdjęcie wnętrza: Bildarchiv Ostpreußen, bildarchiv-ostpreussen.de. Dwa dolne zdjęcia: Egidijus Baranauskas.
Przetłumaczono z języka rosyjskiego przy pomocy AI (Claude, Anthropic), październik 2026 r.
