Kościół w Seligenfeld był jednonawowy, zbudowany z głazów i cegły, miał wieżę od zachodu, do której prowadziły dwa wejścia w ostrołukowych arkadach z trzy-czwartymi żebrami, a z wieży do nawy — takie samo wejście. W 1465 r. po raz pierwszy wzmiankowany jest jego pastor (według innych danych pierwszy pastor wzmiankowany jest w 1545 r.).
Do XVII wieku kościół mocno podupadł i groził zawaleniem, dlatego w 1693 r. został całkowicie odbudowany przez tajnego radcę Kupera — właściciela majątków Aweiden i Speichersdorf (obecnie osiedle Jużnyj w granicach Kaliningradu). Nawa i obie przybudówki z tego samego czasu miały mur blokowy, z bogato ornamentowanymi ostrołukowymi oknami w wysokich prostokątnych blendach. W 1780 r. do wieży od zachodu dostawiono cztery przypory.
W 1845 r. w kościół uderzył piorun i wypalił się on do gołych murów. Wkrótce odbudowano go w stylu neogotyckim i poświęcono 8 sierpnia 1852 r. Od tego czasu wnętrze miało płaski drewniany strop na drewnianych kolumnach.
Ambonę, ołtarz i stół chrzcielny wykonano w latach 50. XIX wieku. Kamienna kropielnica znajdowała się w południowej części wieży. Naczynia ołtarzowe pochodziły z XVII wieku, srebrne, złocone. Mosiężna chrzcielnica z XVII wieku. Srebrna chrzcielnica z herbem Konstancji Charlotty Kuper datowana była na XVII w. lub początek XVIII w. Organy były nowe. Kościół miał dwa dzwony.
Podczas walk o Królewiec kościół został prawdopodobnie uszkodzony, ponieważ w latach 40.–50. wojsko rozebrało go na cegłę. Z całej osady zostało nie więcej niż pięć czy sześć domów.
Zdjęcia na stronie: Bildarchiv Ostpreußen, bildarchiv-ostpreussen.de
Przetłumaczono z języka rosyjskiego przy pomocy AI (Claude, Anthropic), październik 2026 r.
