Budową kierował architekt, tajny starszy radca budowlany Arthur Kickton z Berlina. 7 maja 1933 r. kościół został poświęcony.
Budowla ma wysuniętą do przodu szeroką podwójną wieżę, obłożoną klinkierem, ze sklepioną ślepą wnęką, w której przedstawiono ogromny biały krzyż.
Od południa i północy kościół ma półkoliste ryzality, od wschodu przylega do niego dom gminy kościelnej. Wnętrze jest surowo podzielone, ambona i ołtarz są połączone i zwieńczone krucyfiksem. Ściany, kolumny, balustrada empory i ławki utrzymane są w szarych tonach z wykończeniem w bieli i czerni. Stropy były wielobarwne. Po przeciwnej stronie niż ołtarz znajdowała się empora dla chóru z wznoszącym się ku górze widokiem na organy. Organy miały 38 głosów.
Kościół szczęśliwie przetrwał brytyjskie bombardowania w 1944 roku i szturm miasta w 1945 roku. Uszkodzona została tylko południowa kopuła wieży.
W latach 1945–1946 w kościele urządzono punkt sprzedaży ryb. Później pomieszczenia kościoła służyły jako warsztaty samochodowe. Jednak podczas wielkiego pożaru kościół całkowicie się wypalił, w wyniku czego zawalił się dach. Po tym wszystkim pozostałości kościoła przekazano w latach 50. fabryce narzędzi połowowych. W 1961 r. komisja ochrony zabytków Zarządu Kultury postanowiła nadal użytkować kościół wyłącznie jako fabrykę. Przeprowadzono remont, położono dach, a wnętrze podzielono na dwie kondygnacje.
W 1988 r., po decyzji o przekazaniu tego kościoła Cerkwi prawosławnej, pod kierunkiem architekta Jurija Zabugi rozpoczęły się prace rekonstrukcyjne.
Odbudowano południową kopułę. W trakcie budowy w pomieszczeniach kościoła zaczęto odprawiać prawosławne nabożeństwa. W 1992 r. cerkiew została poświęcona.
Zdjęcia: Michaił Ogorodnikow
Przetłumaczono z języka rosyjskiego przy pomocy AI (Claude, Anthropic), październik 2026 r.
