Wieża z niewielkim hełmem czterospadowym. Dolna kondygnacja wieży z głazów, z dwiema masywnymi przyporami od frontu. Wyższe kondygnacje ceglane. Nawa z prezbiterium z głazów, z ceglanymi narożnikami. Kruchta od północy. W 1818 r. huragan przewrócił wieżę (wieża runęła na nawę) i zniszczył sklepienia; od tego czasu kościół ma gipsowy strop. Prezbiterium ze sklepieniem gwiaździstym z 12 części. Między nawą a prezbiterium gotycki łuk tęczowy. Ołtarz z 1605 r., restaurowany w latach 1861 i 1877. Spośród sprzętów ołtarzowych należy wymienić: czarny drewniany krzyż z pięknym srebrnym krucyfiksem i srebrną czaszką. Ambona z 1609 r.
Podczas działań wojennych II wojny światowej kościół znalazł się pod ostrzałem artyleryjskim, w wyniku którego poważnie uszkodzony został hełm wieży oraz dach nawy i prezbiterium.
W 1987 r. ślady zniszczeń były jeszcze widoczne na wschodniej stronie wieży. Po wojnie wieżę nakryto płaskim, pochyłym dachem drewnianym. Dach nawy i prezbiterium także przebudowano, obniżając go o połowę. W lutym 1987 r. wieża jeszcze stała, kruchta północna była zniszczona. We wschodniej ścianie prezbiterium wybito kwadratowe drzwi. Sam kościół służył jako magazyn. Dzwon kościelny wisiał na drzewie obok siedziby rady wiejskiej. Na placu przed kościołem niemal w całości zachował się pomnik poległych w I wojnie światowej, wykonany z bloków granitowych. Z jednej strony pomnika przedstawiono niemiecki hełm, a na odwrocie – Krzyż Żelazny.
Latem 1988 roku zaczęto burzyć wieżę. Do 1989 r. rozebrano ją do pierwszej kondygnacji.
Tak wyglądał krzyżacki kościół w Laptau w 2021 r.
Mury nad nawą i prezbiterium nadbudowano o mniej więcej metr i więcej. Do wiosny 1990 r. przebudowę zakończono i kościół zamienił się w salę gimnastyczną. W części ołtarzowej urządzono pomieszczenia pomocnicze.
Współczesne zdjęcie Michaiła Ogorodnikowa.
Przetłumaczono z języka rosyjskiego przy pomocy AI (Claude, Anthropic), październik 2026 r.
