Lengwethen w przekładzie z litewskiego oznacza „miejsce na łące”. Wieś zasiedlili koloniści z Salzburga. Kościół ewangelicki zbudowano tu w latach 1732–35. Nie miał wieży, jego wymiary wynosiły 23 x 11,5 m. Kruchta (wejście) od zachodu, zakrystia od wschodu, a do tego wolno stojąca dzwonnica od południowego zachodu. Okna budowli były prostokątne. Wewnątrz płaski strop, potężne empory (balkony). Ołtarz z XVIII wieku. Organy z 1858 r. Interesująca mosiężna chrzcielnica.
Lunino to niewielka osada na skrzyżowaniu dróg. Kościół po II wojnie światowej był cały i służył jako dom kultury.
W latach 80. gruntownie go do tego celu przebudowano. Dach wyremontowano i pokryto eternitem. Kruchtę od zachodu nadbudowano – miała odtąd dwie kondygnacje. Wejście urządzono od południa. Okna zamurowano, zostawiając tylko niewielkie standardowe otwory okienne. W 1988 r. budynek pomalowano na przeraźliwie fioletowy kolor. Do 2000 r. został porzucony i zostały z niego tylko mury.
Zdjęcia na stronie: Bildarchiv Ostpreußen, bildarchiv-ostpreussen.de.
Przetłumaczono z języka rosyjskiego przy pomocy AI (Claude, Anthropic), październik 2026 r.
