Loye / Loye wzmiankowana jest po raz pierwszy w 1520 roku. W 1542 roku wieś występowała w dokumentach jako Loyen / Loyen. W 1821 roku wspomina się ją jako Loie / Loie. Początkowo Loye należała do parafii Kuntzen / Kuntzen na Mierzei Kurońskiej. Mieszkańcy Loye musieli docierać do kościoła parafialnego łodziami lub po lodzie Zalewu Kurońskiego, co było niezwykle uciążliwe. W rezultacie w 1570 roku utworzono dla mieszkańców tych okolic parafię w Inse / Inse (Priczały).
W 1785 roku Loye miała status królewskiej wsi rybackiej (königlich Fischerdorf) z 21 gospodarstwami domowymi (1783). Loye należała do amtu Kuckerneese / Kuckerneese (Jasnoje) w powiecie Wystruć / Insterburg (Czerniachowsk).
Po reformie administracyjnej z 1818 roku Loye była wsią tworzącą gminę wiejską w powiecie Niederung / Niederung (od 1938 roku powiat Elchniederung / Elchniederung). Do 1874 roku gmina Loye wchodziła w skład amtu Kuckerneese (Jasnoje). Wieś należała do parafii Inse (Priczały). W 1818 roku Loye sklasyfikowano jako wieś „mieszaną” (melirt Dorf), czyli taką, w której współistniały różne formy własności ziemi i mieszkali ludzie różnych wyznań, narodowości lub grup społecznych. Przy tym miejscowe rodziny najczęściej nie trudniły się wyłącznie rybołówstwem ani wyłącznie rolnictwem, lecz łączyły oba zajęcia.
Rybacy z wybrzeża Zalewu Kurońskiego wypływali na zalew jednakowymi płaskodennymi, jednomasztowymi łodziami, zwanymi kurenkanami (Kurenkahn) lub, na sposób litewski, kurenasami (kurėnas).
Rybacki proporzec Loye.
Łodzie te wspominane są już w kronikach z XIV–XV wieku. Z czasem nieco się powiększyły, zmieniły się też techniki ich budowy, ale kształt kadłuba i żagla zasadniczo nie zmieniał się aż do II wojny światowej, po której tradycja została przerwana. Maszt każdej łodzi zdobił proporzec-wiatrowskaz z ornamentem wskazującym, z której wsi pochodzi. Dla Loye był to czerwony prostokąt, wewnątrz którego znajdował się mniejszy biały prostokąt, a na jego tle jeszcze jeden czerwony prostokąt. Od 1854 roku taki proporzec na łodzi stał się obowiązkowy. Jeśli zaś chodzi o połów, to jego większą część stanowiły jazgarze i stynki. Jazgarz, uważany dziś za rybę bezwartościową, aż do XX wieku trafiał do karczm i restauracji, gdzie gotowano z niego tradycyjną dla miejscowej kuchni zupę rybną.
W 1871 roku w Loye było 29 domów mieszkalnych, w których mieszkało 65 rodzin i dziewięć osób samotnych. W tamtych czasach na wsi ludzie bez rodziny byli wielką rzadkością — w większości wsi nie było ich wcale. Jedynie we wsiach rybackich osoby samotne stanowiły znaczącą część ludności, przy czym w większości były to kobiety — wdowy po rybakach, którzy nie wrócili z połowu.
26.03.1874 gmina wiejska Loye została włączona do nowo utworzonego okręgu amtowego (Amtsbezirk) Inse / Inse (Priczały).
W 1885 roku do gminy Loye należało 197 ha ziemi, z czego grunty orne stanowiły zaledwie 15 ha, a łąki — 105 ha. We wsi, podobnie jak 15 lat wcześniej, było 29 domów, ale liczba gospodarstw domowych wzrosła do 82. Domów było 30, nie licząc budynku szkoły. Ludność składała się z 82 rodzin, dwóch samotnych mężczyzn i jednej samotnej kobiety.
W 1905 roku wpływy z podatku od nieruchomości w przeliczeniu na 1 ha ziemi wyniosły 16,32 marki, co o 5,2% przewyższało średnią dla gmin powiatu Niederung. W ciągu poprzednich 10 lat w Loye nie zaszły zauważalne zmiany: we wsi wciąż było 30 domów i szkoła, mieszkało 82 rodziny i 2 osoby samotne.
30.09.1929 do gminy Loye przeszło z leśnego okręgu dworskiego (Gutsbezirk) Tawellningken / Tawellningken, Forst leśnictwo Loye / Forsthaus Loye (55°08'01'' szer. pn., 21°12'16'' dł. wsch.). W 1925 roku gmina Loye wraz z leśnictwem liczyła 38 domów i 79 gospodarstw domowych. 01.12.1934 leśnictwo Loye ponownie podporządkowano leśnemu okręgowi dworskiemu Tawellningken. W latach przedwojennych w Loye działała szkoła.
Loye na mapie topograficznej Prus Wschodnich z początku XX wieku.
17.11.1947 wieś Loye przemianowano na osiedle Rybaczje, które początkowo weszło w skład sielsowietu zaliwinskiego. 15.10.1948 w Rybaczjem utworzono kołchoz rybacki „Udarnik”.
Pocztówka z widokiem na centralną część wsi.
23.02.1954 kołchoz rybacki „Udarnik” przyłączono do kołchozu rybackiego im. A.I. Mikojana (os. Priczały), przemianowanego w 1958 roku na kołchoz rybacki „Priczały”. Ten kołchoz rybacki w ramach konsolidacji gospodarstw rybackich 27.04.1959 przyłączono do kołchozu rybackiego „Rybak Bałtyku” w os. Mysowka. Od 12.01.1965, po likwidacji sielsowietu zaliwinskiego, os. Rybaczje należało do sielsowietu prochładnienskiego. Jednak już w 1972 roku na miejscu osiedla znajdowały się jedynie ruiny budynków, a ono samo figurowało na mapach jako uroczysko.
Panuje opinia, że przyczyną odejścia mieszkańców była właśnie wspomniana (zob. wyżej) konsolidacja kołchozów rybackich oraz chęć władz lokalnych zaoszczędzenia na melioracji gruntów polderowych i utrzymaniu w należytym stanie infrastruktury transportowej osiedli nadbrzeżnych. Nie później niż w 1975 roku os. Rybaczje wykreślono z ewidencji. Na miejscu leśnictwa Loye przez jakiś czas stały jeszcze budynki gospodarcze, ale do 1985 roku nic z nich nie pozostało.
Współrzędne osiedla: 55°08'49'' szer. pn., 21°12'06'' dł. wsch.
Liczba ludności: 1818 – 133, 1852 – 234, 1867 – 266, 1871 – 282, 1885 – 329, 1895 – 350, 1905 – 328, 1910 – 313, 1925 – 334, 1933 – 288, 1939 – 279 mieszkańców.
Struktura ludności Loye w 1871 roku: ewangelicy – 280, katolicy – 2, dzieci poniżej 10 lat – 55, umiejący czytać i pisać – 154 (68%).
Dla informacji
Liczba ludności leśnictwa Loye: 1885 – 8, 1895 – 7, 1905 – 7 mieszkańców.
Zdjęcia: Bildarchiv Ostpreußen
Przetłumaczono z języka rosyjskiego przy pomocy AI (Claude, Anthropic), październik 2026 r.
