Kościół zbudowano w stylu późnego renesansu z elementami baroku. Wieża, wbudowana w bryłę kościoła, miała wysokość prawie 70 m. Od północy i południa kościół miał szczyty i po trzy duże okna zamknięte półkoliście. Kościół miał znaczne rozmiary — 30 x 45 m. Gmina kościelna tego kościoła wyodrębniła się z gminy Haberberg. Pierwszym pastorem kościoła był niejaki Konschel. Wnętrze zadziwiało niespodziewaną zwartością, kameralnością. Większa część wnętrza miała biegnące wzdłuż ścian empory, wsparte na kolumnach imitujących marmur. Wejścia na empory znajdowały się we wszystkich czterech narożnikach, po kamiennych schodach. W całym wnętrzu stały ławki na 1400 osób, przezornie urządzone tak, by można było postawić laskę lub parasol, a nawet wyposażone w haczyki na nakrycia głowy wiernych.
Kopuła sali miała 30 metrów wysokości i była wykonana z żelbetu, co po raz pierwszy zastosowano w kościołach Prus Wschodnich. Okna — z kolorowymi witrażami.
Ołtarz wykonano ze szwedzkiego wapienia. Ambona z dębu, z niewielką ilością snycerki, znajdowała się obok ołtarza. Organy wznosiły się za ołtarzem; wykonał je mistrz Karl Novak. Kościół miał trzy dzwony odlane ze stali, w których dla złagodzenia dźwięku umieszczono płytki z brązu. Kościół ogrzewano z piwnicy, gdzie zainstalowano specjalnie dla niego wykonany kocioł.
Podczas walk o Królewiec ten kościół prawie nie ucierpiał.
Po wojnie praktycznie w ogóle nie był użytkowany i, stopniowo niszczejąc, przetrwał do maja 1976 r., po czym został wysadzony, a gruz wywieziono. Na miejscu kościoła założono klomb. Był to ostatni kościół w mieście zniszczony przez władze partyjne.
Zdjęcia na stronie: Bildarchiv Ostpreußen, bildarchiv-ostpreussen.de.
Przetłumaczono z języka rosyjskiego przy pomocy AI (Claude, Anthropic), październik 2026 r.
