Osada leży nad rzeką Pissą. Parafię założył w 1692 r. elektor Fryderyk III. Do 1699 r. nabożeństwa odprawiano w małym drewnianym budynku.
Nowy kościół ewangelicki z powodu braku środków budowano siedem lat (1699–1706). Wzniesiono go z głazów i cegieł, z zaokrąglonymi narożnikami. Wymiary 30 x 13,8 m. Wieża miała wysokość 30 m i schodkowo rozmieszczone otwory okienne w łukach półkolistych. Chorągiewka na wieży nosiła datę 1705. Budynek miał prostokątne okna, jedynie u góry lekko zaokrąglone. Wewnątrz były płaskie drewniane, malowane stropy.
Ołtarz i ambona były połączone i ujęte dwiema pięknymi kolumnami korynckimi.
W zakrystii znajdował się krucyfiks. Dwa cynowe lichtarze ołtarzowe na nóżkach z trzech kul, mosiężna chrzcielnica. Organy z 1846 r. Dzwony z 1766 i 1827 r. W 1929 r. przeprowadzono remont.
Po II wojnie światowej kościół był cały. Nie był jednak w żaden sposób użytkowany, przez co popadł w stan awaryjny. Dach wieży był złamany. Po decyzji o przeznaczeniu go na magazyn okna budynku zamurowano, a dach pokryto eternitem. Z wieży została sama bryła. Mieściła się w niej instalacja wodociągowa.
Niedaleko kościoła stoi duży budynek szkoły.
Zdjęcia na stronie: Bildarchiv Ostpreußen, bildarchiv-ostpreussen.de.
Przetłumaczono z języka rosyjskiego przy pomocy AI (Claude, Anthropic), październik 2026 r.
