Kościół z XIV wieku. Zbudowany z nieobrobionych głazów z ceglanymi narożnikami, ma postać regularnego prostokąta bez prezbiterium. Od południa kruchta z drzwiami zamkniętymi półkoliście w prostokątnym, profilowanym otworze. Obok zakrystia, a od wschodu – krypta rodowa. Od zachodu wieża, której parter wymurowano z głazów, a górne kondygnacje z cegły. Do zachodniej strony wieży dobudowano później dwie potężne ceglane przypory, przykryte dachem z dachówki. Tworzą one masywną kruchtę obronną, do której prowadzą ostrołukowe drzwi. Wiatrowskaz na wieży z 1819 r. Wewnątrz kościoła na ścianie wschodniej widniał napis, że polichromię ścian wykonano w 1851 r. Drewniany strop w formie sklepienia kolebkowego, na którym namalowano imitację sklepienia krzyżowego. Ołtarz i ambonę odnowiono w 1867 r. Naczynia liturgiczne z XVII–XVIII w. Barokowa ambona z 1697 r. Kaplica chrzcielna ze złoconą snycerką z końca XVII w. Organy z 1716 r. Konfesjonał z 1696 r.
Podczas działań wojennych drugiej wojny światowej kościół znalazł się pod ostrzałem artyleryjskim, o czym świadczą wyrwy w południowej górnej części wieży.
Do 1963 r. kościół służył jako klub z salą kinową (w wieży znajdowała się aparatura projekcyjna, w miejscu ołtarza – ekran). Klub należał do rejonowej jednostki kwaterunkowo-eksploatacyjnej rejonu gurjewskiego Nadbałtyckiego Okręgu Wojskowego. Następnie używano go jako magazynu. Przed przeprowadzką klubu do nowego budynku w kościele wyremontowano pokrycia dachowe i przybudówkę.
Od 1964 r. kościół w Neuhausen był wpisany przez Wszechrosyjskie Towarzystwo Ochrony Zabytków do ewidencji jako zabytek architektury i sporządzono dla niego paszport.
Kościół w Neuhausen w pierwszej połowie XX w.
Z paszportu sporządzonego w grudniu 1964 r. przez głównego architekta projektu Centralnych Naukowo-Konserwatorskich Pracowni Ministerstwa Kultury ZSRR B.L. Altszullera:
„Ogólny stan budynku jest zadowalający.
a. Fundamenty. Specjalnego badania fundamentów nie przeprowadzono. Brak w ścianach budynku pęknięć i istotnych odkształceń daje podstawę do przypuszczenia, że stan fundamentów jest zadowalający”.
W latach 70. magazyn przeniesiono do innego pomieszczenia. Wkrótce w budynku wybuchł pożar. W połowie lat 80. kościół płonął jeszcze raz.
Fragment polichromii stropu kościoła w Neuhausen.
W 1988 roku kościół wyglądał na zaniedbany zarówno z zewnątrz, jak i wewnątrz. Krokwie przegniły, dachówka się osypywała. Przypory i kruchta wieżowa niszczały. Nad kruchtą południową brakowało dachówki. W zakrystii nie było drzwi ani okien. Krypta rodowa od wschodu służyła za szopę. Miejsce wiatrowskazu na wieży było puste. Wewnątrz kościoła strop był przegniły i dziurawy, na podłodze leżały graty i śmieci. Cmentarz się nie zachował.
W 1991 r. kościół przekazano wspólnocie Kościoła Nowoapostolskiego. W ciągu półtora roku zakończono restaurację. Prace prowadzili litewscy budowlańcy. W grudniu 1993 r. kościół został otwarty.
23 marca 2007 roku Rząd Obwodu Kaliningradzkiego wydał uchwałę o nadaniu kościołowi statusu obiektu dziedzictwa kulturowego o znaczeniu regionalnym.
Przetłumaczono z języka rosyjskiego przy pomocy AI (Claude, Anthropic), październik 2026 r.
