Osada wikingów istniała w miejscu Norkitten już w IX w. p.n.e. W 1275 roku rycerze pod wodzą Konrada von Thierberg zniszczyli pruskie umocnienie w miejscu dzisiejszej osady Mieżdurieczje. W latach 1380–81 pfleger zamku Tapiau / Tapiau (Gwardiejsk) wzniósł tu zamek zakonny.
W 1440 roku franciszkanie z Wehlau / Wehlau (Znamiensk) zbudowali w Norkitten pierwszy kościół. W 1446 r. w Norkitten otwarto karczmę; w tych latach osada liczyła siedem gospodarstw. W latach 1466–69 komtur Morąga Heinrich Reuss von Plauen przekazał zamek Norkitten wraz z okolicą dowódcy oddziału zakonnych najemników Feliksowi Waldmannowi. W 1469 r. zamek przebudowano na majątek rycerski. Po śmierci Waldmanna majątkiem władała jego wdowa. W maju 1518 roku właścicielem Norkitten został niejaki von Mosel, a po jego śmierci w 1521 r. – Christoph Gattenhofen, sekretarz wielkiego mistrza zakonu Albrechta, który poślubił wdowę po von Moselu. Rodzina Gattenhofenów władała majątkiem do 1721 roku.
W 1600 roku w Norkitten zbudowano nowy kościół, w 1616 r. zyskał on wieżę. Podczas zarazy w latach 1709–10 w Norkitten zmarła ponad połowa mieszkańców. W 1721 r. właścicielem majątku został książę Leopold I von Dessau (1676–1747), który kupił spustoszone przez zarazę Norkitten za 14 000 talarów. W 1733 r. zbudował w Norkitten już trzeci z kolei kościół w miejsce poprzedniego, zniszczonego przez huragan. Nowy kościół był kopią kościoła św. Jerzego w Dessau. W 1737 r. von Dessau polecił przebudować zamek.
19 (30) sierpnia 1757 na południe od wsi Norkitten rozegrała się bitwa pod Gross-Jägersdorf, podczas której zamek Norkitten ucierpiał w pożarze.
Do 1803 r. zamek był mocno zniszczony, a po najeździe napoleońskim w 1807 r. pozostały z niego tylko ruiny. W 1785 roku w Norkitten mieścił się urząd domenalny (Domänenamt) księcia Dessau, należący do okręgu Insterburg / Insterburg (Czerniachowsk). W 1786 r. założono cegielnię Norkitten / Ziegelei Norkitten, która miała status miejscowości w obrębie gminy Norkitten.
Do 1815 roku Norkitten był administracyjnie podzielony na majątek i wieś (gminę). Osobnymi miejscowościami były wówczas także przeprawa promowa z jednym paleniskiem i pięcioma mieszkańcami oraz cegielnia. Majątek Norkitten odbudowano od nowa na starych fundamentach zamkowych w latach 1818–20. Około 1822–24 wieś Norkitten przestała być własnością książęcą.
W 1860 roku Norkitten uzyskał połączenie kolejowe i stał się stacją na linii Królewiec – Eydtkuhnen / Eydtkuhnen (Czernyszewskoje).
W XIX w. wieś Norkitten tworzyła gminę wiejską, a majątek Norkitten – okręg dworski w powiecie Insterburg (Czerniachowsk). Kościół w Norkitten był parafialnym dla okolicznych wsi i majątków. 11.03.1874 gmina i okręg dworski Norkitten zostały włączone do utworzonego wówczas okręgu urzędowego Norkitten. Mieszkańcy Norkitten sprawowali urząd zarządcy okręgu urzędowego w latach 1899–1900 (dzierżawca domeny Fähser / Fähser), 1908–19 (kupiec Zimmerriemer / Zimmerriemer) i od 1937 r. (sołtys Nieswandt / Nieswandt). 30.09.1928 gminy wiejskie Norkitten (Mieżdurieczje), Mangarben (Mieżdurieczje, Priwałowo) oraz okręgi dworskie Norkitten (Mieżdurieczje), Schloßberg / Schloßberg (Boczagi) i Woynothen / Woynothen (od 1938 r. Kleinnorkitten / Kleinnorkitten, Szluznoje) połączono w nową gminę wiejską Norkitten.
W latach przedwojennych na południe od Mangarben znajdowała się strzelnica, a na północnym skraju wsi działał tartak.
Norkitten i okolice zostały zajęte w walkach 21–23.01.1945 przez oddziały 94 Gwardyjskiej Dywizji Strzeleckiej (gen. mjr I.K. Szczerbina) 16 Gwardyjskiego Korpusu Strzeleckiego 11 Armii Gwardii oraz 72 Korpusu Strzeleckiego 5 Armii.
17.06.1947 Norkitten przemianowano na osadę Mieżdurieczje. Wtedy też utworzono sielsowiet mieżdurieczeński. 17.11.1947 Mangarben przemianowano na osadę Priwałowo, lecz faktycznie większa część tej miejscowości stała się częścią osady Mieżdurieczje. Południowa część Mangarben utworzyła osadę Priwałowo, która weszła w skład sielsowietu bierieżkowskiego. W 1961 r. sielsowiet mieżdurieczeński rozwiązano, a osadę Mieżdurieczje włączono do sielsowietu bierieżkowskiego. W 1971 r. w osadzie było 29 domów, działały szkoła i ferma mleczna. W 1997 roku w osadzie było 229 ewidencjonowanych domów. W 2016 r. zamknięto dom kultury. W 2001 r. w osadzie są szkoła, poczta, punkt felczersko-położniczy, dom opieki dla osób starszych i sklep wielobranżowy.
Współrzędne osady: 54°37'32'' N 21°31'22'' E (Norkitten, centrum), 54°37'25'' N 21°31'47'' E (Mangarben).
Zabytki: pomnik bitwy pod Gross-Jägersdorf, ruiny kościoła, góra zamkowa, budynki przedwojenne, mogiła zbiorowa żołnierzy radzieckich (ponad 80 osób, pomnik z 1949 r.), śluza nr 4 na Pregole (ok. 1920).
Liczba ludności: 1985 – 620, 1997 – 639, 2002 – 619, 2010 – 550 mieszkańców.
Liczba ludności gminy Norkitten: 1815 – 117, 1905 – 243, 1910 – 228, 1933 – 1090, 1939 – 1147 mieszkańców.
Liczba ludności majątku Norkitten: 1815 – 65, 1905 – 185, 1910 – 188 mieszkańców.
Liczba ludności Mangarben: 1905 – 278, 1910 – 265 mieszkańców.
Dla informacji
Okręg urzędowy Norkitten
11.03.1874 w powiecie Insterburg (Czerniachowsk) utworzono okręg urzędowy Norkitten, w skład którego weszły dwie gminy wiejskie: Mangarben / Mangarben (Priwałowo, Mieżdurieczje), Norkitten / Norkitten (Mieżdurieczje) i dwa okręgi dworskie: Kutkehmen / Kutkehmen (od 1928 r. Pregelau / Pregelau, Uszakowo) i Norkitten / Norkitten (Mieżdurieczje). Do 1908 roku do okręgu urzędowego Norkitten weszły jeszcze trzy okręgi dworskie: Paradeningken / Paradeninken (od 1938 r. Paradefeld / Paradefeld, Triochdworka), Schloßberg / Schloßberg (Boczagi) i Woynothen / Woynothen (od 1938 r. Kleinnorkitten / Kleinnorkitten, Szluznoje).
30.09.1928 zniesiono okręgi dworskie, a Norkitten (gminę wiejską i okręg dworski), Mangarben (Priwałowo, Mieżdurieczje), Schloßberg (Boczagi) i Woynothen (Szluznoje) połączono w nową gminę wiejską Norkitten. Pozostałe okręgi dworskie przyłączono do innych gmin. W rezultacie okręg urzędowy Norkitten składał się z jednej jedynej gminy Norkitten. 01.03.1939 liczba gmin w okręgu urzędowym Norkitten wzrosła do trzech: z okręgu urzędowego Saalau / Saalau (Kamienskoje) przeniesiono do okręgu urzędowego Norkitten gminy Schönwiese / Schönwiese (Poddubnoje) i Siemohnen / Siemohnen (Sirieniewka).
Mangarben został założony w 1469 roku jako Mangarbe / Mangarbe. W 1721 r. wieś kupił książę Leopold I von Anhalt-Dessau. 30 sierpnia 1757 podczas bitwy pod Gross-Jägersdorf wieś doszczętnie spłonęła. W latach 1822–24 Mangarben przestał być własnością rodu Anhalt-Dessau i został przekształcony we wieś chłopską, tworzącą gminę wiejską w powiecie Insterburg / Insterburg (Czerniachowsk). Parafia gminy znajdowała się w Norkitten / Norkitten (Mieżdurieczje). W 1860 r. obok wsi poprowadzono Pruską Kolej Wschodnią (Preußische Ostbahn). Najbliższą wsi Mangarben stacją na tej linii był dworzec Norkitten / Bahnhof Norkitten (stacja Mieżdurieczje), odległy o 1 km.
11.03.1874 gmina wiejska Mangarben została włączona do utworzonego wówczas okręgu urzędowego Norkitten (Mieżdurieczje). Właściciel ziemski Borówy / Borówy z Mangarben sprawował urząd zarządcy okręgu urzędowego w latach 1919–37. Pod koniec XIX w. w Mangarben działał wiatrak, później jednak go rozebrano. 30.09.1928 Mangarben utracił status samodzielnej gminy i został połączony z gminą Norkitten (Mieżdurieczje), a także z okręgami dworskimi Norkitten (Mieżdurieczje), Schloßberg / Schloßberg (Boczagi) i Woynothen / Woynothen (Szluznoje) w nową gminę wiejską Norkitten (Mieżdurieczje).
Dworzec Norkitten
Stacja kolejowa Mieżdurieczje (niem. Dworzec Norkitten / Bahnhof Norkitten), stacja o statusie osady w okręgu miejskim Czerniachowsk (do 2016 r. w rejonie czerniachowskim, osiedle wiejskie Swobodnoje; do 2008 r. w okręgu wiejskim Bierieżkowskoje) u ujścia rzeki Gołubaja do Pregoły. Współrzędne osady: 54°37'10'' N 21°32'42'' E. Stacja kolejowa na linii Gwardiejsk–Czerniachowsk. Przystań na rzece Pregole (Pregel). Ludność – 53 mieszkańców (2010).
Dworzec Norkitten powstał 06.06.1860, gdy zbudowano linię kolejową Królewiec – Eydtkuhnen / Eydtkuhnen. Początkowo osada należała do okręgu dworskiego Paradeningken / Paradeningken (Triochdworka). Parafia znajdowała się w Norkitten (Mieżdurieczje). Od 01.10.1928 dworzec Norkitten wchodził w skład gminy wiejskiej Norkitten (Mieżdurieczje). Od 16.07.1938 – część gminy Norkitten.
17.11.1947 dworzec Norkitten przemianowano na stację Mieżdurieczje.
Liczba ludności: 1905 – 52, 2002 – 48 mieszkańców.
Parafia Norkitten
W skład parafii Norkitten wchodziły: leśnictwo Burgdorfshöhe / Försterei Burkdorfshöhe (54°33'57'' N 21°29'13'' E), Daupelken / Daupelken (Izwilino), Groß Bubainen / Groß Bubainen (od 1928 r. Waldhausen / Waldhausen, Bierieżkowskoje), Groß Jägersdorf / Groß Jägersdorf (Motornoje), Hopfenau / Hopfenau (Zaowrażnoje, część), Kosacken / Kosacken (Kazakowo), Kutkehmen / Kutkehmen (od 1928 r. Pregelau / Pregelau, Uszakowo), Mangarben / Mangarben (Mieżdurieczje, Priwałowo), Metschullen / Metschullen (od 1938 r. Lahwald / Lahwald, Motornoje, część), Milchbude / Milchbude (Pastuchowo, część), Norkitten (Mieżdurieczje), Paradeningken / Paradeninken (od 1938 r. Paradefeld / Paradefeld, Triochdworka), Schloßberg / Schloßberg (Boczagi), leśnictwo Schönfeld / Försterei Schönfeld (54°35'10'' N 21°32'26'' E), Schwägerau / Schwägerau (Zaowrażnoje), leśnictwo Schwägerau / Försterei Schwägerau (Zaowrażnoje, część), Stutterei / Stutterei (Winogradnoje), Szaluppchen / Szaluppchen (54°34'38'' N 21°28'50'' E), Uderballen / Uderballen (od 1938 r. Otterwangen / Otterwangen, Izwilino), Uszbundszen / Uszbundszen (od 1928 r. Eichenstein / Eichenstein, Woronowo), nadleśnictwo Waldhausen / Oberförsterei Waldhausen (Pastuchowo), Wenskowethen / Wenskowethen (54°36'13'' N 21°32'46'' E), Wiepeningken / Wiepeningken (od 1928 r. Staathausen / Staathausen, Podgornoje), Worpillen / Worpillen (Woronowo), Woynothen / Woynothen (od 1938 r. Kleinnorkitten / Kleinnorkitten, Szluznoje).
Współczesne zdjęcie Michaiła Ogorodnikowa.
Przetłumaczono z języka rosyjskiego przy pomocy AI (Claude, Anthropic), październik 2026 r.
