W 1773 r. kościół gruntownie odrestaurowano bez zmiany konstrukcji. W 1888 r. całą budowlę oczyszczono z zewnątrz z tynku. Następnie, zapewne w XX wieku, otynkowano ją ponownie. Chorągiewka z 1823 r. Nawa prostokątna, kruchta od północy. Zakrystia również dobudowana do prezbiterium od północy. (Według A. Boettichera od południa były dwie przypory, ale jeszcze w 1990 r. dobrze widać było cztery przypory; nie jest wykluczone, że dwie wschodnie przypory dobudowano później). Cała budowla z głazów, z niewielką ilością cegieł, którymi obramowano okna i drzwi, a także narożniki. Wewnątrz kościół był otynkowany i miał polichromię. Ołtarz z XVII wieku (kilkukondygnacyjny). Bogate sprzęty ołtarzowe z XVII–XIX wieku. Ambona z końca XVII wieku. Organy z 1680 r., dzieło Adama Gottloba Caspariniego (A. Boetticher; według W. Hubatscha organy z 1766 r.). Trzy dzwony z lat 1835, 1845 i 1853.
Po 1945 r. kościół pozostał cały. Następnie wykorzystywano go do celów gospodarczych, w latach 80. przechowywano tu nawozy sztuczne. Brak należytej opieki doprowadził do szybkiego niszczenia budynku.
Do 1988 r. wieżę rozebrano do wysokości murów nawy. Dach zachował się tylko nad prezbiterium i połową nawy. Kruchta była zniszczona. Zakrystia i budowla dostawiona do prezbiterium w późniejszym okresie były w stanie grożącym zawaleniem. We wschodniej ścianie prezbiterium wybito duże kwadratowe drzwi, aby można było wjeżdżać do środka pojazdami. Sklepienia nawy i prezbiterium zawaliły się, wewnątrz nawy składowano nawozy sztuczne.
Rok 1990. Podjęto decyzję o przekazaniu kościoła Cerkwi prawosławnej. Wewnątrz i na zewnątrz trwały intensywne przygotowania do budowy. Po 1991 r. wszystko porzucono, kościół nadal niszczeje.
Zdjęcia na stronie: Bildarchiv Ostpreußen, bildarchiv-ostpreussen.de
Przetłumaczono z języka rosyjskiego przy pomocy AI (Claude, Anthropic), październik 2026 r.
