Jest to ceglana budowla w stylu neogotyckim, zorientowana z południa na północ, z czterokondygnacyjną wieżą stojącą od północnego zachodu i szczytami od wschodu i zachodu; z dwuspadowym dachem, na którym umieszczono latarnię z wysoką, ostrą iglicą.
Z obu stron budowli znajdują się wąskie przypory. Od północy kruchta (wejście), połączona przybudówką z wieżą. Od południa — część ołtarzowa z zakrystią. Do części ołtarzowej przylega rodzinna krypta Schifferdeckerów.
Od północy — piękny szczyt z pięcioma blendami. Od strony wschodniej — wysokie ostrołukowe okna, od zachodu, w ostrołukowych wnękach, podwójne dwukondygnacyjne okna za znajdującymi się wewnątrz emporami, które były tylko po jednej stronie.
Stare organy, przekazane z synagogi, w 1929 r. zastąpiono nowymi, dziełem firmy „Furtwängler i Hammer” (Furtwängler & Hammer) z Hanoweru. Nowe organy miały 278 głosów, a firma ta do dziś zajmuje się budową organów.
Podczas kwietniowego szturmu w 1945 r. uszkodzony został dach wieży, a szczyt północny ucierpiał od trafienia pociskiem artyleryjskim. Po zakończeniu II wojny światowej kościół w Ponarth był czynny, odprawiano w nim nabożeństwa dla pozostałych Niemców.
Po całkowitym wysiedleniu niemieckich mieszkańców kościół zamknięto. Następnie służył jako magazyn, a wkrótce w jego wnętrzu urządzono salę sportową „Sztorm”. W latach 80. dach z dachówki zastąpiono eternitowym. W latach 90. kościół przekazano gminie prawosławnej i po remoncie stał się czynną cerkwią Narodzenia Najświętszej Bogurodzicy.
Przetłumaczono z języka rosyjskiego przy pomocy AI (Claude, Anthropic), październik 2026 r.
