Kościół wzmiankowany jest po raz pierwszy w 1325 r. Restaurowano go w 1843 r., wieżę odrestaurowano w 1862 r. Iglicę dachu wieży z czterema narożnymi wieżyczkami wykonano w tym samym okresie. Wieża stoi nad nawą, wejście do niej jest ostrołukowe. Cała budowla ma 35 metrów długości. Grubość murów wieży – 1,5 metra. Od południa, w środkowym przęśle – kruchta. Przy drugim przęśle prezbiterium od północy dobudowano zakrystię. Wszystkie okna i drzwi są ostrołukowe. Ambona z 1704 r. Organy z 1883 r. (według A. Boettichera – z 1882 r.). Dwa dzwony.
Po wojnie kościół był cały i służył jako klub. Następnie, po jego zamknięciu, został podpalony, a w latach 70. rozbierali go oficerowie, by pozyskać cegłę na własne garaże.
Uczestnicy czynu społecznego zorganizowanego 5 grudnia 2020 roku przez „Strażników ruin” pod murami kościoła w Powunden.
Po nieszczęśliwym wypadku, kiedy podczas rozbiórki kościoła ceglany blok spadł jednemu z oficerów na nogę, rozkazem garnizonowym zakazano rozbierania kościoła.
Obecnie kościół wygląda dość ponuro. Wieża i nawa z prezbiterium są bez dachu, mury przebite, kruchta i zakrystia się nie zachowały.
Budynek szkoły, położony na południe od kościoła, zachował się i był używany zgodnie z przeznaczeniem.
Współczesne zdjęcie Julii Taratynowej.
Przetłumaczono z języka rosyjskiego przy pomocy AI (Claude, Anthropic), październik 2026 r.
