Budowla ceglana bez prezbiterium. Od zachodu – wieża. W 1879 r. gruntownie przebudowana wewnątrz. W tym samym czasie pomalowano strop. Na zewnątrz wzniesiono wschodni szczyt. Wieża nakryta jest dachem namiotowym, u góry zdobi ją iglica w kształcie cebuli. Wokół budowli przypory. Od północy znajdowały się kruchta i zakrystia. Ołtarz i ambona pochodzą z 1681 r. Organy zainstalowano w 1807 r. Dzwony z lat 1706, 1850 i 1853.
W 1945 r. kościół nie ucierpiał mocno od ostrzału artyleryjskiego, a w okresie powojennym nie był w żaden sposób użytkowany.
Badano go w latach 1957 i 1961. Stan w 1964 r. był zadowalający, jednak brak należytej ochrony i praktycznego użytkowania doprowadził do zniszczenia południowej przybudówki przy wieży. Stopniowo niszczały również dach i więźba. Budynek kościoła stał pusty, wszystkie wejścia były otwarte. Jedynym miejscem grożącym zawaleniem była górna część wschodniego szczytu z powodu wyłomu po trafieniu pociskiem. Wieża w górnej części elewacji północnej miała trzy trafienia pociskami artyleryjskimi.
Od 1964 r. kościół figurował w państwowym rejestrze jako zabytek architektury, mimo to przystosowano go na halę produkcyjną.
Niemal dookoła obudowano go najróżniejszymi ceglanymi przybudówkami i oplątano rurami o różnej średnicy. W ścianach wybito prostokątne okna. Zachowała się północna kruchta. Wieża jest strasznie oszpecona: hełm zburzono i zrobiono płaski dach, w ścianach wybito wiele okien. Cmentarz się nie zachował.
Zdjęcia na stronie: Bildarchiv Ostpreußen, bildarchiv-ostpreussen.de.
Przetłumaczono z języka rosyjskiego przy pomocy AI (Claude, Anthropic), październik 2026 r.
