Kościół ten był miejscem pielgrzymek rybaków i żeglarzy. Jego wymiary wynosiły 22x12,5 m. W 1320 r. wzmiankowany jest pastor Hermanus. W 1507 r. został rozebrany, a nowy zbudował u południowego podnóża góry wielki mistrz Fryderyk Saski (1498–1510). W 1687 r. przechodzący huragan spowodował w nim duże zniszczenia, których skutki usunięto w latach 1689–99.
Ołtarz przeniesiono ze starego kościoła. Przedstawiono na nim św. Jakuba naturalnej wielkości, z łacińskim napisem „Św. Jakubie, módl się za nami”.
Na początku 1798 r. parafię zwolniono z dzierżawy dziedzicznej. W 1807 r. Królewiec zajęli Francuzi. Ołtarz z kościoła w Quednau Francuzi zabrali i przenieśli do obozu wojskowego, który w tej okolicy ciągnął się aż do Pregoły, w celu odprawiania nabożeństw katolickich.
W 1818 r. nowy huragan poważnie uszkodził dach kościoła, spadające belki przebiły sklepienie. W 1828 r. policja zamknęła kościół. W 1830 r. został odbudowany.
W 1853 r. wyremontowano zniszczoną przez piorun wieżę. W latach 1870–1880 kościół gruntownie odrestaurowano. Odprawiano w nim nabożeństwa ewangelickie, patronem był król. Jego wymiary wynosiły 23,5 m na 10,4 m. Zbudowano go z głazów, szczyt wschodni był ceglany. Wieża w dolnej części z głazów, w górnej z cegły. Zakrystia i kruchta od północy — również z głazów. Wieża z dwiema przyporami. Po północnej stronie kościoła jedna przypora, po południowej — cztery.
Figury świętych z kościoła w Quednau.
Pierwotnie kościół miał sześć ostrołukowych okien. Wieża była kryta łupkiem, kościół — płaską dachówką.
Wewnątrz: w wieży na górę prowadziły granitowe kręcone schody. Nawa składała się z 3 przęseł z pięknym, niskim sklepieniem gwiaździstym, z których środkowe składało się z 16 pól. Wzdłuż ścian biegły empory (balkony). Kościół był bogaty w epitafia z XVII–XVIII wieku. Zakrystia z płaskim gotyckim sklepieniem kolebkowym. Kruchta ze sklepieniem gwiaździstym o ośmiu polach. Na prawo od wejścia znajdowała się wnęka na wodę święconą. Drzwi i okna kościoła miały ostrołukowe arkady. Wewnątrz cały kościół był bielony.
Naczynia ołtarzowe były mosiężne i srebrne, z XIX wieku. Ołtarz — w całości z dawnego kościoła, uzupełniony w XIX wieku obrazami i posągami świętych. Ambona z 1687 r., wykonana przez Johanna Christopha Döbla. Organy z 1856 r. mistrza Scherweita. Stare sprzedano do Hermsdorfu (osiedle Pogranicznyj, rejon bagrationowski). Przy ołtarzu przechowywano zbroję Henninga Schindekopfa, który w 1350 roku był komturem Ragnety i zginął w 1370 roku w bitwie pod Rudau. Kościół miał dwa dzwony. Jeden z nich, odlany w 1710 roku, zachował się i znajduje się obecnie w Stockheim pod Hanowerem.
Kościół w Quednau znajdował się na końcu ul. Aleksandra Newskiego, przy wylocie z miasta. Po zakończeniu walk w 1945 r. kościół był niemal nienaruszony. W następnych latach z powodu braku należytej opieki zaczęły niszczeć konstrukcje dachowe i mury.
18 kwietnia 1963 r. inspektor obwodowego zarządu kultury Raisa Grigorjewna Ankudinowa przekazała kościół na podstawie ochronnej umowy dzierżawy w użytkowanie Leningradzkiemu rejonowemu komitetowi wykonawczemu.
Przyjęła inżynier wydziału gospodarki komunalno-mieszkaniowej W.W. Daniłowa.
Stan techniczny zabytku:
Kościół znajduje się na starym, opuszczonym cmentarzu. Kościół został zniszczony w czasie Wielkiej Wojny Ojczyźnianej.
Stan ogólny — niezadowalający. Wyposażenie wnętrza kościoła, w tym ołtarz, do 1964 roku zostało całkowicie utracone. Do lat 60. rozebrano do 50 procent konstrukcji dachowych, przebito mury, zniszczono dwa dawne otwory okienne i jeden drzwiowy. Zakrystia i kruchta zachowały się jedynie w postaci niewielkich fragmentów murów i fundamentów. Na rok 1964 stan kościoła określano jako skrajnie ciężki, częściowo awaryjny. Kościół wpisano do państwowej ewidencji jako zabytek architektury i historii. Na początku lat 70. kościół całkowicie rozebrano. Na rok 1990 — bardzo słabo widoczne są belki piwnic i resztki cmentarza.
Przetłumaczono z języka rosyjskiego przy pomocy AI (Claude, Anthropic), październik 2026 r.
