Kościół ten został gruntownie przebudowany w 1843 r., ze średniowiecznego pozostała tylko piękna wieża. Wygląd zewnętrzny świątyni był skromny. Miała trzy ukośne przypory w narożnikach, narożnik północno-wschodni podpierała zakrystia. Od południa – dobudowana w XVII wieku kruchta (wejście). Przed nią znajdowała się kropielnica z czerwonego granitu; od północnego zachodu dobudowano kryptę rodową.
Masywna wieża jest kwadratowa, o boku 9,73 m, z zachowanymi przyporami. Wewnątrz kościoła, po bokach, były płaskie stropy, które w nawie środkowej przechodziły w masywne sklepienia.
Główny budynek nie miał prezbiterium. Ołtarz wykonano w 1679 r., w 1843 r. połączono go z amboną. Srebrny lichtarz ołtarzowy z 1731 r. Srebrny kielich z kwiatami i główkami aniołów. Mały srebrny kielich z 1650 r. Małe srebrne naczynie z datą 1625. Srebrne naczynie – dar cechu młynarzy dla kościoła z 1713 r. Srebrna puszka na hostie z 1634 r. Organy barokowej budowy. Dzwony z 1713, 1817 i 1864 r. (W. Hubatsch). Jeden z dzwonów z 1541 r. (A. Boetticher).
Po II wojnie światowej pierwsi przesiedleńcy z Rosji zastali kościół jeszcze cały, w wieży wisiały dzwony, w ołtarzu – „ikony”. Do końca lat 60. z kościoła zostały tylko mury. Wewnątrz i na zewnątrz rosły chwasty i krzewy. Do 1970 r. resztki kościoła wysadziło wojsko, a gruz i odłamki wywieziono do naprawy dróg.
Zdjęcia na stronie: Bildarchiv Ostpreußen, bildarchiv-ostpreussen.de
Przetłumaczono z języka rosyjskiego przy pomocy AI (Claude, Anthropic), październik 2026 r.
