Kościół Steindamm został zniszczony podczas drugiego powstania pruskiego w 1263 r. Następnie w tym samym miejscu w pierwszej ćwierci XIV wieku wzniesiono nową, masywną budowlę z cegły palonej, wykorzystując pozostałości starych murów, dolną część ściany południowo-zachodniej z gzymsem cokołowym z prostych cegieł. Jej wymiary: długość ok. 41 m, szerokość 11,3 m, wysokość 8 m. Nad dolnym portalem (wejściem) — okrągłe okno ze zwykłym dla końca XIII wieku profilowanym ceglanym obramieniem.
Ceglaną wieżę od zachodu zbudowano w XV wieku, jej górną część przebudowano w 1572 r., a w XIX wieku odnowiono. Sam kościół jest jednonawowy, z trzech przęseł różnej długości, z przyporami.
Wydłużone prezbiterium z trójbocznym zamknięciem, oddzielone od nawy niskim ostrołukowym łukiem. Strop początkowo był płaski, później wykonano sklepienia gwiaździste. Wsporniki były z gipsu sztukatorskiego, pod nimi — dawne surowe słupy. Okna początkowo były mniejsze, później je powiększono.
Ołtarz przebudowano od nowa w 1670 r. W swojej głównej części miał obraz Antona Möllera „Sąd Ostateczny”. Na nim — sceny zmartwychwstania i strącenia do piekła.
Obraz ten był początkowym etapem jego twórczości, a zarazem pozostał najbardziej spójnym dziełem tego mistrza.
Ambona znajdowała się po lewej stronie łuku i miała barokowy ornament. Granitowa chrzcielnica pochodziła z okresu późnego gotyku. Świecznik w kształcie głowy jelenia z XVII wieku. Konfesjonał — 1662 r., krucyfiks — 1706 r., krucyfiks ołtarzowy — około 1700 r., naczynia ołtarzowe — XVII–XVIII wiek.
Dzwony kościoła z lat 1714 i 1763. Na zewnątrz znajdował się nagrobek miejskiego kata G. Groverta, 1716 r.
Po reformacji kościół ten służył jako świątynia dla Polaków i Litwinów. W czasie wojny siedmioletniej Rosjanie używali go w 1760 r. jako cerkwi prawosławnej.
Kościół służył również jako lazaret i odwach, a w końcu jako kościół garnizonowy i uniwersytecki. W ciągu swojej bogatej historii był kilkakrotnie gruntownie odnawiany.
W czasie II wojny światowej został poważnie zniszczony. W latach 50. ostatecznie rozebrany przy budowie Prospektu Leninowskiego. Dziś w miejscu kościoła jest jezdnia.
Przetłumaczono z języka rosyjskiego przy pomocy AI (Claude, Anthropic), październik 2026 r.
