Umocnienie Taplacken pierwotnie wzniesiono z dala od obecnego osiedla (0,9 km na północ), w miejscu dawnego pruskiego grodu wałowego. W drugiej połowie XIV w. Taplacken stało się ośrodkiem kameramtu. W 1376 roku zamek został zaatakowany przez oddziały pod wodzą księcia Kiejstuta; drewniane umocnienie zdobyto i spalono, a ocalałych obrońców z prokuratorem (Pfleger) zamku na czele wzięto do niewoli. Zważywszy na znaczenie zamku, jeszcze w tym samym 1376 roku rozpoczęto jego budowę w kamieniu, w lepiej chronionym miejscu, pod osłoną bagien i rzeki. W rezultacie powstał zamek na planie kwadratu o wymiarach 46×46 m, otoczony kamiennym murem z jedną bramą od wschodu, której broniły dwie niewielkie wieżyczki. Na zachodzie znajdowało się skrzydło mieszkalne, od północy i południa dobudowano później pomieszczenia gospodarcze. Na dziedzińcu znajdowała się studnia, w skrzydle mieszkalnym — kaplica. Wspomina się o podziemnym przejściu z zamku do rzeki.
Zamek Taplacken wymieniony jest w tekście II pokoju toruńskiego (1466) i traktatu krakowskiego (1525). Oznacza to, że w tym okresie zamek był czynnym obiektem obronnym.
Ponadto zamkowi Taplacken podlegały kopalnie soli, eksploatowane do XVI w. Po 1525 r. zamek Taplacken stał się domeną książęcą. W XVII w. wieżyczki muru południowego rozebrano do wysokości murów z powodu ich zniszczenia.
W XVIII w. Taplacken było ośrodkiem amtu. W zamku mieściły się organy administracyjne i poczta. Z początkiem wojny siedmioletniej w 1756 r. w Taplacken przygotowano pozycje obronne na wypadek ofensywy armii rosyjskiej, nie odegrały one jednak żadnej roli w trakcie dwóch kampanii w Prusach Wschodnich.
W latach 1803–34 zbudowano drogę Królewiec–Taplacken–Tylża. W 1807 r. przeszły nią przez Taplacken w stronę Tylży (Sowieck) wycofujące się oddziały armii rosyjskiej, a za nimi oddziały armii Napoleona. W styczniu 1813 roku sytuacja powtórzyła się dokładnie w odwrotnej kolejności: tym razem wycofywali się Francuzi, ścigani przez straż przednią armii rosyjskiej.
W XIX w. istniały dwie jednostki administracyjne: wieś Taplacken i domena Taplacken. Wieś tworzyła gminę, a domena — okręg dworski (Gutsbezirk) w powiecie (Landkreis) Wehlau (Znamiensk). Wieś i domena Taplacken należały do parafii Petersdorf (Kujbyszewskoje). W skład gminy Taplacken oprócz samej wsi wchodziła także niewielka wioska Reichenhof (Bałaszewskoje). 13.06.1874 gmina i okręg dworski Taplacken zostały włączone do nowo utworzonego okręgu urzędowego (Amtsbezirk) Taplacken. Pierwszym zarządcą okręgu urzędowego został dzierżawca domeny Schmidtke. W latach 1889–1902 kolejnym przewodniczącym okręgu urzędowego został inny przedstawiciel rodziny Schmidtke. Następnie mieszkańcy Taplacken piastowali ten urząd w latach 1919–22 (kupiec Adolf Jackstell), 1922–25 (właściciel hotelu Salzmann), 1925–33 (starszy inspektor Babbel) i od 1933 (Knobloch).
Okręg urzędowy Taplacken. 13.06.1874 w powiecie Wehlau (Znamiensk) utworzono okręg urzędowy nr 7 Taplacken, do którego weszły trzy gminy wiejskie: Petersdorf (Kujbyszewskoje), Stobingen (Liwny) i Taplacken (Tałpaki), a także okręg dworski Taplacken (Tałpaki). 30.09.1928 okręg dworski Taplacken zniesiono i włączono do gminy wiejskiej Taplacken. Do 1945 r. skład okręgu urzędowego już się nie zmieniał.
W 1871 roku we wsi Taplacken były 32 domy mieszkalne, w okręgu dworskim Taplacken — 16.
W czasie I wojny światowej kawaleria rosyjskiej 1. Armii dotarła do Taplacken 24.08.1914. Następnego dnia okolicę zajęto bez poważniejszych walk. 27.08.1914 wojska armii rosyjskiej ruszyły dalej, zajmując teren na południowy wschód od Królewca.
W latach 1921–26 dla poprawy warunków żeglugi zbudowano koło Taplacken śluzę nr 2 na rzece Pregel (Pregoła).
30.09.1928 domena Taplacken utraciła status okręgu dworskiego i została włączona do gminy wiejskiej Taplacken. W latach przedwojennych we wsi był hotel ze stacją benzynową i urząd pocztowy, na północno-zachodnim skraju wsi działał wiatrak.
21.01.1945 pododdziały 89. Brygady Pancernej (płk A.I. Sommer) rzutem z Groß Skaisgirren (Bolszakowo) z marszu zdobyły most koło Taplacken, a współdziałające z brygadą pododdziały uchwyciły przyczółki na przeciwległym brzegu Pregoły, co przesądziło o odwrocie wojsk niemieckich z Taplacken. W trakcie walki zabudowania zamku ucierpiały od ognia artylerii.
Po zakończeniu działań wojennych na terenie zamku Taplacken stacjonowały oddziały Armii Czerwonej. Według niektórych relacji niedbałe przestrzeganie zasad ochrony przeciwpożarowej doprowadziło do pożaru w zamku, w wyniku którego został on poważnie zniszczony.
17.06.1947 Taplacken przemianowano na osiedle Tałpaki. Wtedy też utworzono sielsowiet tałpakiński. W 1948 roku z powodu braku mieszkań zamek przeznaczono do zasiedlenia. W 1955 r. w osiedlu Tałpaki było 27 domów. W 1971 r. w osiedlu były już 52 domy, działała szkoła. Na mapie z lat 1971–75 osiedle oznaczono jako „Puszkino (Tałpaki)”, nie znaleziono jednak innych potwierdzeń, że osiedle w jakimś okresie nosiło nazwę Puszkino. W 1996 r. rozebrano zniszczony szczyt zamku Taplacken, wykonany przez dzierżawców majątku pod koniec XIX w.
W 1996 roku w Tałpakach otwarto czeburekarnię, składającą się początkowo z namiotu i kilku stolików na ulicy.
Wejście do sklepu „Diwiersant”, którego asortyment wielu zaskoczy.
Dzięki jakości produktów (początkowo były to tylko czebureki i napoje) czeburekarnia stała się popularna nie tylko wśród przejezdnych kierowców, ale i wśród mieszkańców Kaliningradu, którzy potrafili przejechać 60 km w jedną stronę dla miejscowych czebureków, przygotowywanych na ich oczach. Do 2010 roku namiot rozrósł się do niewielkiej kawiarni z ogródkiem i stolikami w środku, a menu wzbogaciło się o różne wypieki (bielasze, samsa, pizza), dania gorące i przekąski na zimno. W 2014 r. kawiarnię przebudowano w duży kompleks gastronomiczny. Popularność czeburekarni sprzyjała rozwojowi osiedla jako nieformalnego centrum gastronomicznego dla zmotoryzowanych turystów, z otwarciem kilku sklepów, kawiarni i łaźni. W osiedlu jest także dom kultury, biblioteka oraz specjalistyczny sklep „Diwiersant” dla miłośników poszukiwań z wykrywaczem metali, rekonstruktorów i turystów.
Zabytki: ruiny zamku Taplacken, stary most przez Pregołę i śluza nr 2, stare pruskie umocnienie ziemne 0,9 km na północ od osiedla (54°39'36'' N 21°20'30'' E), ruiny mogiły zbiorowej z I wojny światowej (54°39'45'' N 21°21'16'' E).
Liczba ludności: 1867 – 788, 1871 – 772, 1905 – 679, 1910 – 588, 1933 – 436, 1939 – 415, 2002 – 394, 2010 – 374 mieszkańców.
Liczba ludności gminy Taplacken: 1867 – 479, 1871 – 474, 1905 – 334, 1910 – 280 mieszkańców.
Liczba ludności okręgu dworskiego Taplacken: 1867 – 309, 1871 – 298, 1905 – 345, 1910 – 305 mieszkańców.
Struktura ludności gminy Taplacken w 1871 r.: chrześcijanie ewangelicy – 464, katolicy – 3, inni chrześcijanie – 7, dzieci do 10 lat – 120, piśmienni – 269 (81%), chorzy umysłowo – 2.
Struktura ludności okręgu dworskiego Taplacken w 1871 r.: wszyscy 298 – chrześcijanie ewangelicy, dzieci do 10 lat – 82, piśmienni – 183 (93%), głuchoniemy – 1.
Współczesne zdjęcia: Michaił Ogorodnikow.
Przetłumaczono z języka rosyjskiego przy pomocy AI (Claude, Anthropic), październik 2026 r.
