Kościół parafialny z XIV wieku. Ceglana budowla z prezbiterium, wieżą od zachodu (XVI w.) i licznymi przybudówkami. W północno-wschodnim narożniku zakrystia, wejście od południa. Po lewej i prawej stronie wieży znajdowały się krypty. Okna ostrołukowe. Przypory w narożnikach ustawione ukośnie, po bokach prostopadle. Wszystkie przypory są uskokowe. Stropy miały początkowo dwa sklepione przęsła, potem było sklepienie z desek, a od 1805 roku – gładki strop gipsowy. Po remoncie w latach 1811–18 stropy znów stały się sklepione.
Między nawą a prezbiterium – ostrołukowy łuk tęczowy. Ołtarz z 1693 r. (A. Boetticher) lub 1688 r. (W. Hubatsch). Ambona znajdowała się przy łuku tęczowym, praca z XVII wieku. Organy z 1869 r. Pierwsze organy wzmiankowane są w 1365 r. W 1655 r. Johann Werner je pozłocił i pomalował. Dzwony z 1675, 1792 i 1798 r.
Po pożarze w 1910 r. kościół został gruntownie odrestaurowany w latach 1911–1918.
Wystrój wnętrza starannie odtworzono. Zainstalowano szorstko brzmiące organy pneumatyczne królewieckiego mistrza Karla Novaka. Ostatnie organy zainstalowano w 1935 r. (firma Emanuela Kempera i syna).
Po II wojnie światowej kościół pozostał nienaruszony zarówno z zewnątrz, jak i wewnątrz. Potem rozebrano organy, zrzucono dzwony, uszkodzono dachówkę i budynek zaczął niszczeć. W latach 70. kościół służył jako magazyn nawozów sztucznych. W tym celu w prezbiterium od wschodu i w nawie od północy wybito drzwi. Gdy dach się zawalił, a sklepienia zaczęły przeciekać, magazyn przeniesiono, a kościół porzucono.
W 1988 r. ryska grupa poszukiwaczy sprawdzała tu swoją wersję dotyczącą Bursztynowej Komnaty. Otwarto i zbadano piwnice, od wschodu i zachodu wykopano głębokie rowy.
W 1990 r. miejscowa rada wiejska nieodpłatnie przekazała kościół przedsiębiorstwu produkcyjnemu, które zobowiązało się go odbudować i być może otworzyć w nim cerkiew prawosławną. Rozpoczęte prace wkrótce jednak przerwano z powodu braku finansowania. Pod koniec lat 90. przedstawiciel z Niemiec próbował wyremontować kościół, ale i jemu zabrakło pieniędzy.
Do 2007 roku państwowe przedsiębiorstwo „Specprojektrestawracija” opracowało projekt odbudowy kościoła, a do 2013 r. odbudowano dach.
Zdjęcia na stronie: Michaił Ogorodnikow,
Bildarchiv Ostpreußen bildarchiv-ostpreussen.de,
Anton Ulbrich «Geschichte der Bildhauerkunst in Ostpreussen»,
Richard Dethlefsen «Beiträge zur ostpreussischen Glockenkunde».
Przetłumaczono z języka rosyjskiego przy pomocy AI (Claude, Anthropic), październik 2026 r.
