Wszyscy, którzy chcieli osiedlić się na północ od wału miejskiego, mogli w tym celu wybrać wieś Tragheimsdorf. Dojazd z niej do Królewca był znacznie wygodniejszy. Aż do pojawienia się na wybrzeżu Bałtyku pierwszych kurortów (2. połowa XIX w.) ruch pasażerski i towarowy na drogach w stronę Cranz (Zielenogradsk), Neukuhren (Pionierskij) i Rauschen (Swietłogorsk) był minimalny. Gospody i składy nie były tu potrzebne, a więc nie było żadnego powodu do powstawania osad wzdłuż dróg. Szlaki handlowe niejako omijały ten teren, docierając do Królewca od południa i skręcając w nim na wschód. Nawet powstała tu wieś była osadą rozproszoną, złożoną z pojedynczych zagród.
W XIX wieku Tragheimer Palve był wsią, tworzącą od 1818 roku gminę wiejską w powiecie królewieckim (Landkreis Königsberg; w 1939 roku włączonym do powiatu sambijskiego / Landkreis Samland). Wieś należała do parafii kościoła Altroßgarten / Altroßgärter Kirche w Królewcu. W 1871 roku w Tragheimer Palve było sześć domów mieszkalnych, w których mieszkało 17 rodzin. 01.09.1889 na południowym skraju Tragheimer Palve otwarto dworzec kolejowy. Znajdował się on na dopiero co otwartej linii Królewiec–Labiawa (Polessk). W ostatnich latach XIX wieku w Tragheimer Palve zaczęła się kształtować sieć ulic przyszłej dzielnicy miejskiej. I choć teren ten nadal pozostawał gminą wiejską, de facto przestaje już być ujmowany jako użytki rolne.
Samitter Allee (ulica Gorkiego) w latach 30. XX wieku.
W 1908 roku Tragheimer Palve włączono w granice Królewca i stał się dzielnicą miejską.
Tragheimer Palve na planie Królewca z 1938 r.
Rozwój tej dzielnicy przebiegał wolniej niż bardziej oddalonych od centrum miasta Ratshofu (osiedle Wozdusznyj) czy Devau (osiedle Ryżskoje). Rzecz w tym, że w odróżnieniu od wspomnianych wyżej nowych terenów miasta nie planowano tu tworzenia komfortowego miasta-ogrodu. Zakładano, że dzielnica zostanie zabudowana dwu-, trzykondygnacyjnymi domami wielorodzinnymi, w większości w zabudowie szeregowej, i dopiero na peryferiach zabudowa przejdzie w domy jednorodzinne lub bliźniaki z niewielką działką. Początkowo budowa szła w dobrym tempie, ale wybuch I wojny światowej, a następnie długotrwały kryzys gospodarczy Republiki Weimarskiej nie sprzyjały rozwojowi miasta. W rezultacie w pełni zabudowana okazała się tylko centralna Samitter Allee (ul. Gorkiego), pozostałe ulice były zabudowane tym słabiej, im bardziej oddalały się od centrum dzielnicy. Ciekawe, że wiele ulic otrzymało nazwy związane z wsiami i majątkami położonymi głównie na północ od Tragheimer Palve, do których można było dojechać z miasta przez tę dzielnicę. Nie należy jednak sądzić, że dana ulica prowadziła bezpośrednio do związanej z nią miejscowości. Godne uwagi jest też to, że większość tych ulic z nazwy nigdy nie stała się „ulicami” (Straße), lecz najczęściej pozostała „drogami” (Weg).
W tym samym 1908 roku na granicy Tragheimer Palve i Maraunenhofu (Bolszije Prudy), z inicjatywy profesora katedry roślin wyższych Uniwersytetu Królewieckiego Paula Kaebera / Kaeber (1869–1919), utworzono miejskie gospodarstwo ogrodnicze. Służyło ono do zajęć praktycznych studentów i uczniów, hodowli roślin i dostarczania ich do szkół, tworzenia kolekcji dendrologicznej oraz organizowania wycieczek dla mieszkańców w celu popularyzacji ogrodnictwa szklarniowego i rozwijania zainteresowania zielenią miejską.
Klinika „Hindenburghaus” przy Höftmannstraße (zob. niżej).
W 1927 roku do Tragheimer Palve doprowadzono linię tramwajową nr 8, która kursowała tu od krematorium.
Profesor Höftmann z pacjentami w klinice „Hindenburghaus”.
W 1933 roku linię tramwajową przedłużono do Grünhoffer Weg (ul. Zielona). Linię zastąpiono przy tym piątką, która zaczynała się przy Dworcu Głównym.
W 1929 roku zamknięto stację kolejową Tragheimer Palve. Zapewne władze miejskie i zarząd kolei uznały, że mieszkańcy Tragheimer Palve stali się teraz prawdziwymi mieszczanami i mogą na ogólnych zasadach korzystać z dworców miejskich, a do jazdy do miasta mają tramwaj. Miasto tymczasem „przekroczyło” Tragheimer Palve i wkrótce dzielnica nie była już nawet miejskim przedmieściem. Patrząc jednak na ostatnie przedwojenne plany miasta, zauważa się, że ten zakątek miasta nigdy nie został zabudowany zgodnie z zamierzonymi planami.
W czasie II wojny światowej tempo budowy spadło do minimum, w ścisłej zgodzie z ówczesną dewizą „armaty zamiast masła”. Naloty brytyjskich Królewskich Sił Powietrznych nie dotknęły Tragheimer Palve. Za to podczas szturmu Królewca (6–9 kwietnia 1945 r.) ulice dzielnicy znalazły się pod ostrzałem artyleryjskim i atakami lotnictwa frontowego. Komendant miasta uważał ulicę Samitter Allee za niebezpieczny kierunek, którym Armia Czerwona mogła wejść prosto do centrum miasta. I choć najzacieklejsze starcia odbyły się jednak nie tutaj, co najmniej jedna trzecia budynków Tragheimer Palve została zniszczona tak, że o odbudowie nie było mowy.
Po zakończeniu działań wojennych Tragheimer Palve włączono do 2. rejonu Królewca (2. komendantura wojskowa). Również wojskowi przeprowadzili w listopadzie 1945 roku pierwsze zmiany nazw ulic dzielnicy, z których wiele było całkiem udanych i przetrwało do dziś. Zniszczenia spowodowane działaniami wojennymi podczas szturmu miasta można w tej dzielnicy określić jako „średnie”. Niektóre ulice zostały zniszczone do ostatniego domu, a inne doznały jedynie niewielkich uszkodzeń i mogły zostać w pełni odbudowane.
Szkoła Ottokara w latach 70. XX wieku.
6 października 1946 roku w dawnej Szkole Ludowej im. Ottokara / Ottokar-Schule otwarto Szkołę Średnią nr 7.
Dzielnica na planie Kaliningradu.
Później w tym samym budynku mieściła się także Szkoła Młodzieży Pracującej nr 14. W 1948 roku na bazie przedwojennego Miejskiego Gospodarstwa Ogrodniczego zorganizowano Stację Naukowo-Badawczą Budownictwa Zieleni (przyszły Ogród Botaniczny).
18.08.1949 decyzją Kaliningradzkiego Miejskiego Komitetu Wykonawczego Tragheimer Palve przemianowano na osiedle Pobiednoje w Rejonie Leningradzkim miasta Kaliningradu. Ze wszystkich zmian nazw ta była chyba najmniej udana. Mieszkańcy miasta nie przyjęli nowej nazwy; istniała ona tylko na planach miasta, i to w dość mglistych granicach. Mniej więcej na początku lat 90. toponim Pobiednoje został ostatecznie zapomniany i zniknął nawet z map.
W lutym 1956 roku Stację Naukowo-Badawczą Budownictwa Zieleni zlikwidowano, a w jej miejscu otwarto Miejską Szkółkę Zieleni. 14.11.1957 przekształcono ją w Ogród Botaniczny z przekazaniem Wydziałowi Oświaty Ludowej.
W latach 1961–62 w dawnym Tragheimer Palve wzniesiono pierwsze powojenne budynki – sześć domów przy ulicy Narwskiej i jeden dom przy ul. Admirała Makarowa. Do 1964 roku przywrócono ruch tramwajów ulicą Gorkiego do pętli przy ul. Zielonej. Nieodmiennie kursowała tu od pętli przy ulicy Basenowej linia nr 6. Okresowo do pętli przy Zielonej jeździła także linia nr 10. Mniej więcej w tym samym czasie, w 1964 roku, w tej części miasta pojawiła się pierwsza apteka (ul. Gorkiego 120). W 1972 roku szkoła nr 7 przeniosła się do nowego budynku, a w dawnej Szkole Ludowej im. Ottokara od września 1973 roku mieściło się Obwodowe Muzeum Krajoznawcze. Z placówek przedszkolnych w dzielnicy działał jedynie żłobek w przedwojennym budynku (ul. Narwska 78).
Główne wejście do Ogrodu Botanicznego.
Do końca lat 70., a nawet na początku lat 80. ta część miasta sprawiała dziwne wrażenie: przy ulicy Gorkiego odbudowano przedwojenne budynki, a odchodzące od niej ulice kończyły się rozległymi pustkowiami.
Pomnik Paula Kaebera w kaliningradzkim Ogrodzie Botanicznym.
Mniej więcej tak samo wyglądała dzielnica Tragheimer Palve w latach 20. Nie było w tym nic dziwnego, ponieważ jeśli nie liczyć siedmiu domów przy ulicach Narwskiej i Admirała Makarowa, budowy nie prowadzono tu aż do 1976 roku, kiedy zbudowano jeden dom (ul. Gorkiego 107). Za to potem w latach 1977–79 wzniesiono cały kwartał (12 domów) między ulicami Zieloną i Łąkową (obecnie ul. St. Lejtnanta Sibiriakowa). Budowa trwała także w latach 80. Wtedy oprócz domów mieszkalnych zbudowano przedszkole nr 134 (1985) i szkołę nr 38 (1986).
W 1991 roku muzeum krajoznawcze po raz kolejny zmieniło adres, przenosząc się do dawnej Stadthalle nad brzegiem Stawu Dolnego. Do zwolnionego budynku Szkoły Ludowej im. Ottokara przeniosła się Dziecięca Szkoła Muzyczna (obecnie Dziecięca Szkoła Artystyczna im. Fryderyka Chopina).
Zabudowa dawnego Tragheimer Palve trwała w latach 90., 2000. i 2010.; gdzieniegdzie wykorzystywano do tego niezabudowane tereny, gdzieniegdzie wyburzano przedwojenne budynki. Obecnie w granicach Tragheimer Palve zbudowano wystarczającą liczbę sklepów i lokali gastronomicznych, są apteki i urząd pocztowy. Brakuje chyba tylko wolnej przestrzeni i terenów zielonych.
Na 2024 rok w dawnej dzielnicy miejskiej Tragheimer Palve zachowało się 78 przedwojennych budynków. Jeden z nich – Szkoła Ludowa Ottokara – jest ewidencjonowanym zabytkiem architektury.
Zabytki:Ogród botaniczny BFU im. Immanuela Kanta
Liczba ludności wsi Tragheimer Palve: 1867 – 57, 1871 – 60 mieszkańców.
Skład ludności Tragheimer Palve w 1871 roku: wszystkich 60 – chrześcijanie ewangelicy, dzieci do lat 10 – 17, umiejący czytać i pisać – 22 (z 39 ankietowanych, 56%).
Ulice dzielnicy Tragheimer Palve według stanu z lat 1928–32
Am Stadtgarten / Am Stadtgarten, długa ulica (2,6 km) biegnąca granicą Ogrodu Botanicznego i Parku Maxa Aschmanna. Do Tragheimer Palve należała tylko południowa część ulicy. 23.11.1945 rozkazem dowódcy wojsk Specjalnego Okręgu Wojskowego przemianowana na Październikową. Jednak 01.08.1946 Miejski Zarząd do spraw Cywilnych zatwierdził inną nazwę – ulica Leśna. Zachowało się przy niej 13 przedwojennych budynków.
Bergenauer Weg / Bergenauer Weg, krótka uliczka przecinająca Samitter Allee. Nazwę otrzymała od folwarku Bergenau (wszedł w skład osiedla Kudrinka). Po wojnie przemianowano ją na zaułek Krymski, ale po 1983 roku nazwa ta zniknęła z planów miasta. Obecnie to bezimienny przejazd między domami nr 126a i nr 130 przy ul. Gorkiego, gdzie zachował się jeden przedwojenny budynek.
Beydritter Weg / Beydritter Weg powstała na początku XX wieku, ale przed wojną nigdy nie została w pełni zabudowana. Nazwę otrzymała od wsi, a później dzielnicy miejskiej Beydritten (Pierwomajskoje). Podczas szturmu miasta kwartały przylegające do Samitter Allee zostały całkowicie zniszczone. 23.11.1945 rozkazem dowódcy wojsk Specjalnego Okręgu Wojskowego przemianowana na ul. Kwietniową. 01.08.1946 Zarząd do spraw Cywilnych przemianował ulicę na Białomorską. Na dzień dzisiejszy przy ul. Białomorskiej zachowały się trzy przedwojenne budynki. Pozostałe domy zbudowano w latach 1998–2008.
Borkmühlenweg / Borkmühlenweg powstała na początku XX wieku w miejscu starej drogi. Nazwę otrzymała od majątku Borkmühle / Borkmühle (rejon dzisiejszej ul. Szpitalnej). Do końca wojny nie została zabudowana domami. W okresie powojennym nie zmieniano jej nazwy i zniknęła w trakcie późniejszej zabudowy dzielnicy. Częściowo w miejscu ulicy biegnie ścieżka dla pieszych od domu przy ul. Starszego Lejtnanta Sibiriakowa do Przedszkola nr 134.
Brandwiesenweg / Brandwiesenweg powstała na początku XX wieku, ale przed wojną zabudowano tylko początek ulicy, przylegający do Samitter Allee. Podczas szturmu miasta wszystkie domy przy ulicy zostały poważnie zniszczone. 23.11.1945 rozkazem dowódcy wojsk Specjalnego Okręgu Wojskowego generała Galickiego przemianowana na ul. Suchopolną. 01.08.1946 Zarząd do spraw Cywilnych nadał ulicy nową nazwę – ul. Łąkowa. Jednak w związku z budową stacji miejskiej ciepłowni ulica ta na przełomie lat 70. i 80. przestała istnieć. Obecnie to droga od ul. Gorkiego do rejonowej ciepłowni „Siewiernaja”. Na początku ulicy zachował się jeden przedwojenny budynek, należący do ul. Gorkiego.
Grünhoffer Weg / Grünhoffer Weg powstała w latach 10. XX wieku. Przed wojną domy pojawiły się przy niej tylko w części wschodniej. W większości nie ucierpiały one poważnie w czasie działań wojennych i zostały wyremontowane w okresie powojennym. 23.11.1945 rozkazem dowódcy wojsk Specjalnego Okręgu Wojskowego Grünhoffer Weg przemianowano na ul. Pośrednią. Jednak Zarządowi do spraw Cywilnych taka nazwa się nie spodobała i 01.08.1946 ulicę przemianowano na Zieloną. Obecnie Grünhoffer Weg to ulica Zielona na wschód od ul. Gorkiego. Przy ulicy zachowały się dwa przedwojenne domy.
Dammhoffer Weg / Dammhoffer Weg jeszcze na początku 1927 roku uważana była za przedłużenie Brandwiesenweg poza granicami Tragheimer Palve. Kiedy 16.06.1927 teren, na którym się znajdowała, wszedł w skład Królewca, ulicę zaczęto zaliczać do Tragheimer Palve, a nazwę zmieniono od Dammhof / Dammhof (54°38'48'' N 20°34'31'' E). Przed wojną zdążono ją zabudować tylko częściowo. Po wojnie oficjalnie nie zmieniano jej nazwy, ale faktycznie stała się częścią ul. Łąkowej. Około 1980 roku Łąkowa stała się ulicą St. Lejtnanta Sibiriakowa, a dawna Dammhoffer Weg – jej zachodnią częścią. Przy Dammhoffer Weg zachował się jeden przedwojenny budynek.
Dammteichweg / Dammteichweg otrzymała nazwę od jeziora Dammteich / Dammteich (jezioro Diwnoje koło osiedla Pietrowo). Przed wojną nigdy nie została w pełni zabudowana. Po zakończeniu działań wojennych przy ulicy pozostały stosunkowo nieuszkodzone trzy domy. 01.08.1946 Dammteichweg przemianowano na ulicę Bałtycką. Jednak dzisiejsza ulica Bałtycka pokrywa się z Dammteichweg tylko przy domu nr 2–4, który jest jedynym zachowanym przedwojennym budynkiem przy Dammteichweg.
Dieffenbachstraße / Dieffenbachstraße otrzymała nazwę na cześć Johanna Friedricha Dieffenbacha (1792–1847), niemieckiego chirurga, pioniera transplantologii i chirurgii plastycznej, który pochodził z Królewca i ukończył wydział medyczny Albertyny. W 1936 roku ulicę przedłużono do Aschmann Allee / Aschmann Allee (Aleja Parkowa) i naziści przemianowali ją na General-Wever-Straße / General-Wewer-Straße od nazwiska Walthera Wevera / Wewer (1887–1936), jednego z twórców Luftwaffe. Ulica stosunkowo nie ucierpiała w czasie działań wojennych. 23.11.1945 rozkazem dowódcy wojsk Specjalnego Okręgu Wojskowego przemianowana na Młodzieżową i zachowała tę nazwę do dziś. Przy dawnej Dieffenbachstraße znajduje się obecnie sześć przedwojennych budynków.
Samitter-Allee / Samitter-Allee była centralną ulicą Tragheimer Palve, przy czym do tej dzielnicy należała tylko część tej długiej królewieckiej ulicy (4,1 km). Jest ona też najstarszą ulicą dzielnicy, gdyż powstała w miejscu drogi prowadzącej z Królewca przez Tragheimer Palve do majątku Samitten / Samitten (54°47'00'' N 20°28'40'' E). Nic dziwnego, że ulica ta była najgęściej zabudowana w dzielnicy. Przy niej w latach 1890–1900 zbudowano też gmach Szkoły Ludowej Ottokara.
W trakcie szturmu miasta 6–9 kwietnia 1945 część ulicy znajdująca się w Tragheimer Palve została poważnie zniszczona, w wyniku czego straciła około połowy budynków. Po wojnie 23.11.1945 rozkazem dowódcy wojsk Specjalnego Okręgu Wojskowego przemianowano ją na ulicę Kursancką, jednak Zarząd do spraw Cywilnych znalazł dla Kursanckiej inne miejsce w mieście (obecna ul. Rokossowskiego), a Samitter Allee przemianowano jeszcze raz – na ulicę Gorkiego. Na dzień dzisiejszy przy dawnej Samitter Allee zachowały się 23 przedwojenne budynki, w tym 13 z nich w dzielnicy Tragheimer Palve. Przy tej ulicy znajduje się jedyny budynek dzielnicy uznany za obiekt dziedzictwa kulturowego – gmach Szkoły Ludowej Ottokara.
Sudauerweg / Sudauerweg powstała na początku XX wieku, ale przed wojną prawie nie została zabudowana. Nazwa wiąże się z majątkiem Sudau / Sudau (osiedle Majkowo). Ze względu na niewielką liczbę zbudowanych domów po wojnie nie zmieniano jej nazwy. Zniknęła całkowicie przy budowie bloków z wielkiej płyty w latach 1977–79.
Kaeber-Straße / Kaeber-Straße, niewielka uliczka prowadząca do Ogrodu Botanicznego. Nazwę otrzymała na cześć założyciela Miejskiego Gospodarstwa Ogrodniczego i jego pierwszego dyrektora, profesora Paula Kaebera / Kaeber (1869–1919). Po wojnie przemianowano ją na ulicę Aleksandra Błoka, ale między 1960 a 1964 rokiem zniknęła z planów miasta. Obecnie to bezimienna ślepa ścieżka wzdłuż torów kolejowych, dochodząca do ogrodzenia ogrodu botanicznego. Nie ma przy niej żadnych zabudowań.
Langenbeck Straße / Langenbeck Straße otrzymała imię na cześć Bernharda Rudolfa Konrada von Langenbecka (1810–87), niemieckiego chirurga wojskowego, twórcy rezydentury chirurgicznej. Powstała w latach 20. XX wieku. Domy przy niej stosunkowo mało ucierpiały podczas szturmu miasta. 23.11.1945 rozkazem dowódcy wojsk Specjalnego Okręgu Wojskowego przemianowana na ulicę Czerwony Szlak. Jednak miejskiemu Zarządowi do spraw Cywilnych nazwa ta wydała się niezbyt odpowiednia i 01.08.1946 Czerwony Szlak przemianowano na ulicę Strzelecką. Przy dawnej Langenbeck Straße zachowały się cztery przedwojenne budynki. Dzisiejsza ul. Strzelecka jest nieco dłuższa (na północny zachód) od przedwojennej Langenbeck Straße.
Mischener Weg / Mischener Weg, nazwę otrzymała od majątku Groß Mischen / Groß Mischen (Swobodnoje). Ulica powstała na początku lat 30. i wkrótce została zabudowana domami szeregowymi. Stosunkowo mało ucierpiała podczas szturmu miasta. 23.11.1945 rozkazem dowódcy wojsk Specjalnego Okręgu Wojskowego przemianowana na ulicę Drogową. Nazwa zachowała się do dziś. Do dziś (2024) przy ulicy zachowało się pięć przedwojennych budynków.
Mollenner Straße / Mollenner Straße powstała na początku XX wieku, jednak przed wojną zbudowano przy niej zaledwie dwa domy wielorodzinne. Po wojnie przemianowana na ulicę Wierieszczagina. Przez długi czas stał przy niej samotnie jedyny przedwojenny dom. Dopiero w 1987 roku ul. Wierieszczagina została zabudowana blokami z wielkiej płyty, po czym tylko częściowo zaczęła się pokrywać z przedwojenną Mollenner Straße. Ale jeden przedwojenny dom jednak się przy niej zachował.
Nadrauer Weg / Nadrauer Weg otrzymała nazwę od majątku Nadrau / Nadrau (Nizowka). Przed wojną zbudowano przy ulicy tylko jeden dom wielorodzinny, ale i on został zniszczony podczas szturmu miasta. Po wojnie Nadrauer Weg przemianowano na ulicę Piatigorską. Ulica istniała do początku lat 90., a przy poszerzaniu ul. Gajdara i budowie ronda na skrzyżowaniu ulic Gajdara i Gorkiego zniknęła ostatecznie.
Pilzenweg / Pilzenweg do 1927 roku znajdowała się poza granicami Tragheimer Palve, jednak kiedy 16.06.1927 teren ten wszedł w skład Królewca, Pilzenweg zaczęto zaliczać do Tragheimer Palve. Według planu katastralnego przy ulicy znajdowało się 30 działek budowlanych, ale do wybuchu wojny zbudowano tylko sześć domów. 23.11.1945 rozkazem dowódcy wojsk Specjalnego Okręgu Wojskowego przemianowana na ul. Grzybową, co było przekładem nazwy niemieckiej. Jednak 01.08.1946 Zarząd do spraw Cywilnych przemianował ul. Grzybową na ul. Admirała Makarowa. Przedwojenne domy stały tu do lat 70., ale potem wszystkie zostały wyburzone i w latach 1977–87 ulicę zabudowano wielorodzinnymi blokami z wielkiej płyty.
Trutenauer Weg / Trutenauer Weg. Nazwa ta wiązała się ze wsią Trutenau / Trutenau (osiedle Miedwiediewka). Ulica pojawiła się na planach miasta w latach 20., ale nigdy nie została w pełni zabudowana; do 1944 roku było przy niej tylko siedem domów, z których pięć zostało zniszczonych podczas szturmu miasta. 23.11.1945 rozkazem dowódcy wojsk Specjalnego Okręgu Wojskowego Galickiego przemianowana na ul. Pierwszomajską. Nazwa ta nie została zatwierdzona i 01.08.1946 miejski Zarząd do spraw Cywilnych nadał ulicy nazwę ulica Krymska. Ostatecznie zniknęła w latach 1987–91 przy budowie domów przy ulicach Bałtyckiej i Zielonej.
Fritzener Weg / Fritzener Weg, powstała na początku XX wieku i otrzymała nazwę od nadleśnictwa Fritzen / Oberförsterei Fritzen (osiedle Sosnowka w rejonie gurjewskim). Przed wojną była zabudowana w około 80%. Domy przy Fritzener Weg doznały poważnych uszkodzeń podczas szturmu miasta 6–9 kwietnia 1945. Po wojnie rozkazem dowódcy wojsk Specjalnego Okręgu Wojskowego z 23.11.1945 połączono ją z ulicą Höftmannstraße i przemianowano na ul. Leśną. Ale, jak niejednokrotnie się zdarzało, ulicą Leśną stała się inna ulica w pobliżu, a Fritzener Weg i Höftmannstraße 01.09.1946 przemianowano jeszcze raz – na ul. Jeziorną. Obecnie Fritzener Weg to część ul. Jeziornej od ul. Gorkiego do ul. Strzeleckiej. Przy ulicy zachowały się cztery przedwojenne domy.
Hans-Sagan-Straße / Hans-Sagan-Straße od lat 10. XX wieku istniała w dzielnicy Vorder Hufen / Vorder Hufen. Jej przedłużenie na północ nosiło nazwę Ernsthöfer Weg / Ernsthöfer Weg od majątku Ernsthof / Ernsthof (54°44'47'' N 20°30'00'' E), do którego prowadziła ta droga. W tym czasie Ernsthöfer Weg znajdowała się poza granicami gminy Tragheimer Palve. Kiedy 16.06.1927 teren, przez który biegła Ernsthöfer Weg, wszedł w skład Królewca, ulicę połączono nazwą z Hans-Sagan-Straße i zaczęto uważać za zachodnią granicę dzielnicy Tragheimer Palve. W ten sposób Hans-Sagan-Straße, nazwana na cześć legendarnego szewca, bohatera bitwy pod Rudau (1370) Hansa Sagana, biegła teraz przez dwie dzielnice naraz, i tylko jej północną część można zaliczyć do dzielnicy Tragheimer Palve. 23.11.1945 rozkazem dowódcy wojsk Specjalnego Okręgu Wojskowego generała Galickiego ulicę przemianowano na Narwską i zachowała tę nazwę do dziś. Przy Hans-Sagan-Straße znajduje się obecnie 19 przedwojennych budynków, w tym w Tragheimer Palve – 15.
Höftmannstraße / Höftmannstraße powstała po 1907 roku jako droga prowadząca do Cmentarza Tragheimskiego. Swoją nazwę otrzymała w 1923 roku na cześć pruskiego lekarza ortopedy, twórcy Niemieckiego Towarzystwa Ortopedycznego Heinricha Höftmanna (1851–1917). Klinika „Hindenburghaus” / Hindenburghaus, w której pracował, wychodziła jednym skrzydłem na przyszłą Höftmannstraße. Höftmannstraße nie ucierpiała podczas szturmu miasta. Rozkazem dowódcy wojsk Specjalnego Okręgu Wojskowego z 23.11.1945 połączono ją z ulicą Fritzener Weg w ulicę Leśną, ale 01.09.1946 zmieniła nazwę na ul. Jeziorną. Obecnie to część ul. Jeziornej od ul. Strzeleckiej do ul. Ostrowskiego. Przy ulicy zachowało się siedem przedwojennych budynków, w tym także klinika „Hindenburghaus” (obecnie centrum dziecięco-młodzieżowe „Na Mołodiożnoj”.
Zielkeimer Weg / Zielkeimer Weg, nazwę otrzymała od majątku Zielkeim / Zielkeim (osiedle Pietrowo). Ulica powstała na przełomie lat 20. i 30. i do wybuchu wojny była w połowie zabudowana domami szeregowymi. Stosunkowo mało ucierpiała podczas szturmu miasta. Po wojnie przemianowana na ul. Bachczysarajską. Do naszych dni zachował się przy ulicy jeden przedwojenny budynek.
Współczesne zdjęcia na stronie: Michaił Ogorodnikow
Przetłumaczono z języka rosyjskiego przy pomocy AI (Claude, Anthropic), październik 2026 r.
