Kościół ewangelicki założono w 1607 roku, a w 1753 r. gruntownie odrestaurowano. Budowla z głazów i cegieł, otynkowana. W 1855 r. przebudowano wnętrze. Na dachu znajdowała się drewniana wieżyczka, w prostokątnych obramieniach – okna z półkolistymi łukami. Kruchta od południa, zakrystia od wschodu, było też wejście od zachodu. Wewnątrz nawa główna miała drewniane sklepienia kolebkowe, obie nawy boczne – płaskie drewniane stropy. Ołtarz i ambona były połączone. Kościół miał jeden dzwon.
W czasie I wojny światowej kościół został splądrowany i spalony. W latach 1925–26 go odbudowano.
W trakcie działań wojennych w czasie II wojny światowej kościół również został uszkodzony. Dach się nie zachował. I dopiero w okresie powojennym, gdy postanowiono wykorzystać tę budowlę, wykonano nowy dach. Kościół służył jako magazyn pasz treściwych. Wszystkie okna zamurowano cegłą, kruchtę od południa i zakrystię od wschodu zburzono. W miejscu zakrystii wybito kwadratową bramę dla wjazdu pojazdów. Tynk w wielu miejscach się osypał.
Zdjęcia na stronie: Bildarchiv Ostpreußen, bildarchiv-ostpreussen.de.
Przetłumaczono z języka rosyjskiego przy pomocy AI (Claude, Anthropic), październik 2026 r.
