14 czerwca 1640 r. położono kamień węgielny. Jednak parafianie znajdującego się obok kościoła katolickiego, przy wsparciu dworu polskiego, sprzeciwiali się budowie. Wtedy mieszkańcy Sackheimu kupili ziemię między budowanym a katolickim kościołem i ją zabudowali. W ten sposób mogli kontynuować budowę swojego kościoła, który poświęcił pastor Neuschilling 30 sierpnia 1648 r. Później został on pochowany w tym kościele.
Przy ołtarzu kościoła stała drewniana rzeźba króla Dawida grającego na lutni, wokół muzy. U stropu — wiszący żyrandol. Troje drzwi. Wokół kościoła znajdował się cmentarz, a także mieszkania pastora, kantora, dzwonnika oraz szkoła.
W 1764 r. na Sackheimie wybuchł wielki pożar i kościół spłonął. Nowy kościół, z wykorzystaniem murów starego, poświęcono 22 stycznia 1769 r. Jego długość od zewnątrz wynosiła 35,5 m, szerokość — 14,75 m.
Była to prostokątna budowla z kamienia polnego i cegły, bez prezbiterium, z wysuniętą od zachodu wieżą, zbudowaną w 1640 r. Hełm wieży ukończono w 1771 r. Kościół budowano według projektu zarządcy budowlanego Bergiusa. Kruchta ze szczytem znajdowała się od południa. Zewnętrzne i wewnętrzne formy kościoła — w stylu klasycyzmu. Kościół trójnawowy, strop nad nawą środkową sklepiony, nad nawami bocznymi, mającymi dwukondygnacyjne empory — płaski. Nawy oddzielały kolumny jońskie. Ołtarz i ambonę wykonano w stylu rokoko.
Na początku 1878 r. w ołtarzu umieszczono obraz „Chrystus zapraszający”, którego autorem był profesor Heydeck. Ambonę ustawiono po północnej stronie nawy środkowej.
Naczynia ołtarzowe w tym kościele pochodziły z XVII–XVIII w. Były wśród nich dzban chrzcielny z 1701 r., drugi z przedstawieniem scen mitologicznych z 1725 r. Taca z 1672 r. Lorenza Hoffmanna. Organy pochodziły z czasu budowy kościoła (XVIII w.). Ustawiono je na całą szerokość nawy środkowej. Według uściślonych danych w 1929 r. zainstalowano nowe organy firmy Emila Hammera z 44 głosami. Dzwony kościoła odlano w latach 1766, 1771 i 1827.
W czasie walk w latach 1944–1945 kościół został poważnie uszkodzony i już do połowy lat 50. całkowicie rozebrany.
Zdjęcia na stronie: Bildarchiv Ostpreußen, bildarchiv-ostpreussen.de
Przetłumaczono z języka rosyjskiego przy pomocy AI (Claude, Anthropic), październik 2026 r.
