Po pierwszym podziale ziem pruskich między zakon krzyżacki a biskupa okolica Kaym (Caym), czyli Kaymis (Caymis), pozostała przy zakonie. W 1261 roku pruski gród przebudowano na zamek zakonny. Wtedy też pod murami twierdzy zaczęła powstawać osada. W 1299 roku Kaymen przekazano pruskiemu noblowi w nagrodę za oddanie zakonowi krzyżackiemu. W 1308 roku twierdzę zdobyli i spalili Litwini. Po tym najeździe postanowiono odbudować Kaymen w kamieniu, co uczyniono w latach 1330–1352. Po zakończeniu budowy zamek Kaymen był zapewne budowlą dwuskrzydłową z rozległym przedzamczem. Po przebudowie zamek przetrwał kilka najazdów litewskich, a załodze za każdym razem udawało się odeprzeć napastników i wytrzymać oblężenie. Od 1424 roku w Kaymenie mieścił się urząd kameralny podległy komturstwu królewieckiemu. Po wojnie trzynastoletniej (1454–1466) zamek Kaymen oddano dowódcy najemników na spłatę długu. 3 września 1525 r. zamek zajęli zbuntowani chłopi, biorąc do niewoli zarządcę amtu Andreasa Rippego. Książę Albrecht zagroził powstańcom okrutną rozprawą, po czym bunt wygasł. Rippego odsunięto od urzędu, a prowodyrów powstania stracono (takie oto było kompromisowe rozwiązanie). W 1668 r. z polecenia elektora Fryderyka Wilhelma przebudowano wewnętrzną część zamku.
21 stycznia 1758 roku w Kaymenie podpisano kapitulację Prus Wschodnich, po czym „klucze do bram Królewca i fortu Friedrichsburg” przekazano rosyjskiemu dowództwu.
W latach 1782–1783 zamek został rozbudowany i przebudowany przez architekta Glasiusa Berwarta. Rozebrano część murów i wież, a zamek przystosowano do celów administracyjnych zamiast wojskowych. W pierwszej połowie XX wieku zamek był wydzierżawiany.
Radzieccy przesiedleńcy przejęli zamek w znośnym stanie, wymagał on jednak opieki i remontu. Miejscowy kołchoz wykorzystywał go wyłącznie w celach użytkowych – jako magazyny i chlewnię. Zamek stał się popularny, gdy w latach 90. w nie do końca jasny sposób trafił do przewodnika po zabytkach obwodu, co zresztą nie przeszkodziło okolicznym mieszkańcom zamienić go w źródło materiałów budowlanych. W efekcie na przełomie tysiącleci pozostały z niego jedynie zarośnięte krzakami fragmenty murów i na wpół zasypane piwnice.
Zdjęcia na stronie: Bildarchiv Ostpreußen, bildarchiv-ostpreussen.de, Michaił Ogorodnikow (2021)
Przetłumaczono z języka rosyjskiego przy pomocy AI (Claude, Anthropic), październik 2026 r.
