W 1785 roku Maraunenhof klasyfikowano jako szlachecki folwark z dziesięcioma gospodarstwami domowymi. Do folwarku należał też dom leśniczego w pobliskim lesie. Do 1818 roku Maraunenhof stał się majątkiem w dzierżawie wieczystej (Erbpacht Gut) z pięcioma gospodarstwami domowymi.
W XIX w. Maraunenhof był majątkiem, który od 1867 r. tworzył okręg dworski (Gutsbezirk) w powiecie ziemskim Królewiec. Majątek należał do parafii Quednau / Quednau.
W 1871 r. w Maraunenhofie było sześć domów mieszkalnych, w których mieszkało 18 rodzin. 30.04.1874 okręg dworski Maraunenhof włączono do nowo utworzonego okręgu urzędowego (Amtsbezirk) Quednau (Kaliningrad, Siewiernaja Gora). W 1879 roku do majątku Maraunenhof należało 290 ha ziemi, a roczny czysty dochód majątku wyniósł 4886 marek.
Budynek dworca przy przystanku „Maraunenhof”.
W 1885 r. przez Maraunenhof przeprowadzono linię kolejową Królewiec–Cranz / Cranz (Kaliningrad–Zielenogradsk).
Maraunenhof na schemacie linii tramwajowych Królewca.
Na linii w Maraunenhofie zbudowano peron, a następnie dworzec (obecnie stacja Kutuzowo-Nowoje). W 1889 r. z Maraunenhofu otwarto linię kolejową do Labiau / Labiau (Polessk).
Pod koniec XIX w. w majątku Maraunenhof działała cegielnia. W 1902 roku do Maraunenhofu dotarła linia tramwaju elektrycznego.
Tutaj znajdowała się pętla linii nr 7 (brązowej), która zaczynała się w rejonie Juditten / Juditten (Mendelejewo, część).
Po częściowej rozbiórce wałowych umocnień Królewca w latach 1910–11 na przedmieściach, w tym w Maraunenhofie, rozpoczęła się intensywna budowa domów prywatnych. W latach 1911–13 w Maraunenhofie wzniesiono kościół pamięci księcia Albrechta / Herzog-Albrecht-Gedächtniskirche według projektu architektów Heinricha Mattara / Mattar i Eduarda Schelera / Scheler.
Nowy tragheimski kościół pamięci księcia Albrechta przed II wojną światową i po niej.
16.06.1927 okręg dworski Maraunenhof zniesiono i włączono do gminy miejskiej Królewiec. Od tego czasu Maraunenhof stał się prestiżową dzielnicą miasta, zabudowaną głównie willami.
Wille w Maraunenhofie i podmiejska kawiarnia (Waldschlösschen).
Podczas szturmu Królewca 6–9 kwietnia 1945 roku Maraunenhof ucierpiał w wyniku walk mniej niż wiele innych dzielnic, jednak kościół w Maraunenhofie został poważnie uszkodzony.
Po zakończeniu II wojny światowej, zgodnie z utrwaloną praktyką, zachowane fragmenty zabudowy miejskiej otrzymywały status osiedli. Część Maraunenhofu na wschód od ulicy Telmana otrzymała nazwę osiedle Eniergietikow, a zachodnią część Maraunenhofu przemianowano na osiedle Bolszije Prudy.
Nazwa osiedle Eniergietikow się nie przyjęła i wkrótce cały Maraunenhof zaczęto nazywać Bolszije Prudy.
Przy tym nigdy nie był samodzielną miejscowością, lecz osiedlem w granicach rejonu Leningradzkiego miasta Kaliningradu bez jakichkolwiek własnych organów administracyjnych. Nazwy tej mieszkańcy przestali jednak używać już w latach 70., choć regularnie pojawiała się na planach miasta aż do ostatnich czasów.
W czasach radzieckich ulicą Telmana kursowały dwie linie tramwajowe – 1 i 8. „Jedynka” praktycznie powtarzała przy tym trasę królewieckiego tramwaju nr 7.
Ruiny kościoła pamięci księcia Albrechta i kino „Leningrad” przy ulicy Telmana (1969). 
W 1972 roku zrujnowany kościół pamięci księcia Albrechta rozebrano, a budynek dawnego domu parafialnego przebudowano na kino, któremu nadano nazwę „Leningrad”. W latach 90. kino zamknięto. Później w tym samym budynku otwarto dziecięcą szkołę muzyczną im. Hoffmanna.
Dzieci bawią się na lodzie Stawu Górnego w Maraunenhofie.
W 2010 r. władze miasta zrezygnowały z linii tramwajowej nr 8, a w 2012 r. z planów miasta zniknęła także linia nr 1. Obecnie (2023) w dawnej dzielnicy Maraunenhof zachowały się znaczne odcinki brukowanych nawierzchni, a dzielnica jako całość niezbyt ucierpiała od radzieckiego budownictwa typowego i postradzieckiej zabudowy punktowej.
Zabytki i atrakcje: najlepsza w mieście strefa piesza nad brzegami Stawu Górnego, liczne wille z okresu przedwojennego, dom parafialny kościoła pamięci księcia Albrechta (szkoła muzyczna), pomnik Ernsta Thälmanna, mogiła zbiorowa żołnierzy radzieckich (38 osób, pomnik z 1957 r.).
Na skraju osiedla znajduje się Ogród botaniczny BFU im. I. Kanta (dawny ogród botaniczny Uniwersytetu Królewieckiego).
Liczba ludności okręgu dworskiego Maraunenhof: 1818 – 67, 1867 – 102, 1871 – 92, 1885 – 96, 1905 – 67, 1910 – 44 mieszkańców.
Struktura ludności Maraunenhofu w 1871 r.: wszyscy 92 – ewangelicy, dzieci poniżej 10 lat – 18, umiejący czytać i pisać – 48 (68%).
Zdjęcia na stronie: Bildarchiv Ostpreußen / bildarchiv-ostpreussen.de, Michaił Ogorodnikow.
Przetłumaczono z języka rosyjskiego przy pomocy AI (Claude, Anthropic), październik 2026 r.
