W miejscu grodziska Preil zakon wzniósł zamek, który osłaniał podejścia do stolicy od strony Sambii. Najpierw powstała niewielka jednoskrzydłowa budowla o wymiarach 25 x 13 m z prostokątnym dziedzińcem i umocnieniem nad bramą. Następnie, w XIV wieku, po licznych najazdach litewskich, wzniesiono pierwsze, dość obszerne przedzamcze o wymiarach 140 x 80 m, które służyło miejscowej ludności za schronienie. Twierdzę wzmocniono głęboką fosą. Znaczenie obronne miał także kościół zbudowany na terenie przedzamcza. W tym samym czasie w okolicy Wargen zaczęto budować kanał Landgraben, który później zaopatrywał w wodę stolicę Prus Wschodnich.
Twierdza utraciła swoje znaczenie obronne do początku XV wieku.
W 1436 roku zamek przebudowano na więzienie, a sto lat później okazał się nikomu niepotrzebny i w 1539 roku przekazano go w posiadanie Jörgenowi von Kapitzowi. Zgodnie z warunkami umowy hrabia musiał nie tylko utrzymywać zamek w dobrym stanie i trzymać w gotowości komnaty dla księcia i innych dostojnych osób, lecz także utrzymywać pozostałych w nim więźniów: karmić ich, poić i pilnować. W 1561 roku zamek przeszedł w posiadanie Wilhelma Tiesela von Taltitza. Jego syn sprzedał jednak zamek w 1593 roku za 50 grzywien pruskich Christophowi von Kanitzowi, przedstawicielowi starego rodu szlacheckiego, który pod koniec XV wieku założył linię pruską, ten zaś w 1611 roku podarował zamek Kościołowi. Wkrótce pod murami zamku powstała niewielka wieś, a umocnienia obronne twierdzy zaczęto stopniowo rozbierać na materiał budowlany. W dokumentach z 1780 roku zamek figurował już na liście budowli na wpół zrujnowanych. W 1826 roku nic już z niego nie zostało. Na fundamentach skrzydła zamkowego zbudowano dom dla duchownych, którzy odprawiali nabożeństwa w zachowanym jeszcze kościele.
W 1890 roku nad Kościelnym Stawem w Wargen położono kamień węgielny pod pałac Preil – symbol wpływów nowego właściciela, przedstawiciela jednego z najstarszych rodów szlacheckich Prus Wschodnich, Heinricha Ahasverusa Emila Augusta von Lehndorffa, wielkiego właściciela ziemskiego i hodowcy koni, nadburgrabiego Prus, generała kawalerii, adiutanta cesarza Wilhelma I. Budowa obiektu, po którym do naszych czasów, niestety, zachowały się jedynie fotografie, trwała cztery lata (1890–1894).
Hrabia nie skąpił na przepych i przy budowie korzystał z najnowocześniejszych ówcześnie technologii. Wzniesiony w stylu historyzmu pałac wyposażono zgodnie z najnowszymi osiągnięciami techniki – w nowoczesne piece i łazienki oraz funkcjonalną kuchnię w piwnicy z wyjściem do wyłożonej kafelkami lodowni.
Bywało, że w Preil gościł nawet sam cesarz. Na pamiątkę jednej z jego wizyt niedaleko majątku ustawiono kamień z napisem na żeliwnej tabliczce: „Jego Cesarska Mość cesarz niemiecki Wilhelm wraz ze swym synem, Jego Królewską Wysokością następcą tronu, i swym wnukiem, Jego Królewską Wysokością księciem Wilhelmem, dosiedli tu koni i raczyli przyjąć strzemiennego z rąk hrabiego Heinricha Lehndorffa, generała a la suite Jego Cesarskiej i Królewskiej Mości. 8 września 1879 roku” (Zanim postawiło się nogę w strzemieniu, należało wypić kieliszek na drogę, zwany „strzemiennym”. Za to, by utrzymać się w siodle, pito „siodłowego” itd.).
Ostatnią właścicielką Preil była Karin (Sissi) von Lehndorff, żona hrabiego Dietricha von Dönhoffa – brata „czerwonej hrabiny” Marion Dönhoff. Wargen-Preil, istniejący jako miejscowość od czasów zakonu krzyżackiego, był jednym z głównych (obok Sztynortu) majątków Lehndorffów. Należały do niego również graniczące z nim posiadłości Landkeim, Lehndorf oraz Regitten z Greibau. Ich łączna powierzchnia wynosiła około 1200 hektarów – z pięknym krajobrazem, parkami, miejscami wypoczynku, przystanią dla łodzi i punktami widokowymi. Bez wątpienia bywała w Preil także hrabina Vera von Lehndorff, która w drugiej połowie XX wieku zrobiła zawrotną karierę modelki.
Pałac Lehndorffów przetrwał zaledwie 50 lat – do stycznia 1945 roku.
Podczas szturmu Królewca Armia Czerwona wyprowadziła główne uderzenie od strony Sambii i Wargen znalazł się w samym centrum walk. Pałac został poważnie uszkodzony, a później rozebrany na materiał budowlany. Taki sam los spotkał również stary kościół w Wargen. Do 2021 roku teren, na którym stał Preil, porósł lasem; jest on własnością prywatną i został ogrodzony płotem. Nad Stawem Szkolnym właściciele urządzili sobie wygodne zejście do wody, ale sądząc po bujnej roślinności, od dawna nikt z niego nie korzysta.
Przetłumaczono z języka rosyjskiego przy pomocy AI (Claude, Anthropic), październik 2026 r.
