/ Królewiec–Kaliningrad

Ponarth. Dyskretny urok wzbogaconych piwowarów

Ponarth. Dyskretny urok wzbogaconych piwowarów

W 2008 roku nakładem Bałtyckiego Instytutu Ekonomii i Finansów ukazała się książka Jeleny Salichowej „Kroniki ogrodów i parków (Królewiec-Kaliningrad)”. Niniejszy tekst jest fragmentem rozdziału „Zielone przestrzenie nowych dzielnic Królewca”. Dzięki uprzejmej zgodzie autorki przedstawiamy go Państwa uwadze. Całą książkę można pobrać ze strony Prussia.Online.

„Samo istnienie jest porównaniem…”
(Osip Mandelsztam).


Duży wkład w tworzenie zielonej koronki Królewca wniosły zadrzewione przedmieścia, które stały się dzielnicami miasta. W latach 1905–1910 do starego miasta przyłączono Kalthof, Tragheimsdorf, Vorder- i Mittelhufen, Lawsken, Ponarth, Schönfließ, Amalienau, Groß Ratshof, Karolinenhof, Mühlenhof, Neue Bleiche i Rosenau. Na dzień 1 grudnia 1910 r. tereny te zajmowały 24,11 km2 i mieszkało na nich 30 868 osób. Do 10 czerwca 1927 r. doszły Juditten, Devau, Kummerau, Neuhufen, Friedrichswalde, Maraunenhof, Ratshof i Speichersdorf, dzięki czemu Królewiec powiększył się o kolejne 40,2 km2. Do 15 listopada 1928 r. w granice miasta weszły Ballieth, Metgethen i Jerusalem (418 ha, 253 mieszkańców), do 1 stycznia 1929 r. — Groß Holstein i Spandienen (820 ha, 391 mieszkańców). W 1933 roku — Altenberg (278 mieszkańców), Beydritten, Charlottenburg, Lauth, Moditten, Quednau, Palmburg, Seligenfeld i Neuendorf (7138 ha). Łącznie przedmieścia dodały do „miasta wewnętrznego” 7416 ha z 13 190 mieszkańcami.

Przyjrzyjmy się rodzajom zielonych przestrzeni, które z biegiem czasu, do początku XX wieku, ukształtowały się w niektórych dzielnicach miasta zaplanowanych na wzór „miasta-ogrodu”.

Ponarth (Ponarth)

Południowe przedmieście Królewca, położone dwa kilometry od miasta, ma bardzo dawną historię — dwa tysiące lat temu istniała tu pruska osada o tej samej nazwie. W 1609 roku elektor Jan Zygmunt przekazał ziemie Ponarth na własność miastu Löbenicht.

Na początku XX wieku Ponarth był dzielnicą przemysłową o jednolitej, typowej zabudowie z dwu- i trzypiętrowymi kamienicami oraz niewielkimi willami; mieściły się tu główne warsztaty Dworca Wschodniego. Dzielnica była znacznie mniej zazieleniona niż bogate królewieckie dzielnice willowe — z pojedynczymi małymi parkami, skwerami i przydomowymi działkami z sadami owocowymi. A jednak, być może dlatego, że Ponarth zabudowywała ta sama firma budowlana co dość prestiżowe Hufen, ta niewielka dzielnica swoimi cechami krajobrazowo-architektonicznymi korzystnie wyróżniała się spośród innych robotniczych dzielnic miasta.

PonarthPonarth na planie Królewca.

Obecnie dawny Ponarth to część Bałtyckiego rejonu Kaliningradu, przylegająca do ulicy Kijowskiej.

Schweinenteich w PonarthStaw Łabędzi w Ponarth.

Pod koniec XIX wieku obok jednego z największych browarów nie tylko Królewca, ale i całych Prus Wschodnich, zwanego „Schönbusch” / Schönbusch, założonego w 1871 roku na południowym brzegu szerokiej doliny Pregoły, Ponarth zdobił wspaniały dawny ogród dworski ze znaną gospodą przydrożną, hotelem i starymi drzewami. W gospodzie podawano z beczki bardzo popularne piwo „Ogród młynarza”. Obecnie (2008) na rogu ulic Suworowa i Kijowskiej rośnie gęsty gąszcz, który niewiele przypomina park.

Do ogrodu browaru niemal przylegał zazieleniony cmentarz ewangelickiej parafii Haberberg — dziś Park im. Jurija Gagarina.

Po 1900 roku w Ponarth powstał niewielki Südpark / Südpark (Park Południowy) z restauracją o tej samej nazwie — dziś to skwer przy Domu Kultury „Sudostroitiel”.

Na północ od dzisiejszej ul. Kijowskiej od 1907 r. urządzano niewielki park Friedrichsruhe / Friedrichsruhe, którego podstawą był stary sad jabłoniowy (obecnie skwer przy ul. Wielikołukskiej). Zazieleniony plac Fichteplatz /Fichte Platz, nazwany na cześć znanego filozofa, od 1807 r. profesora miejscowego uniwersytetu, Johanna Gottlieba Fichtego (Johann Gottlieb Fichte, 1762–1814), który słuchał wykładów Kanta i mieszkał w Królewcu od 1791 roku, w Kaliningradzie nosi nazwę Październikowego.

Dwa stawy, mniejszy — Hubertusteich / Hubertusteich i większy —– Łabędzi / Schwanenteich, otoczono zielenią i przekształcono w miejsca wypoczynku.

W latach trzydziestych XX wieku Ponarth otaczały tereny przeznaczone na ogródki działkowe jego mieszkańców — tzw. Schrebergärten. Nawet w samej dzielnicy znajdowała się duża kolonia takich niewielkich prywatnych ogródków, zaopatrujących w owoce i warzywa mieszkańców tutejszych kamienic.

W przewodniku po Królewcu z 1910 roku zanotowano: „… do 1907 r. Ponarth był uroczy”.


Przetłumaczono z języka rosyjskiego przy pomocy AI (Claude, Anthropic), październik 2026 r.